آخــر بــشــنــیــد آن مــه آه ســحــر مــا راتـا حـشـر دگـر آمـد امـشـب حـشـر مـا راچـون چـرخ زند آن مـه در سـینه مـن گـویمای دور قـــمــر بـــنــگــ…
| آخــر بــشــنــیــد آن مــه آه ســحــر مــا را | تـا حـشـر دگـر آمـد امـشـب حـشـر مـا را |
| چـون چـرخ زند آن مـه در سـینه مـن گـویم | ای دور قـــمــر بـــنــگــر دور قـــمــر مــا را |
| کو رسـتـم دسـتـان تـا دستـان بـنماییمش | کـو یـوسـف تـا بــیـنـد خـوبــی و فـر مـا را |
| تـو لـقـمـه شـیرین شـو در خـدمـت قـند او | لـقــمـه نـتــوان کــردن کــان شــکـر مـا را |
| مـا را کـرمـش خـواهـد تـا در بـر خـود گـیرد | زیـن روی دوا سـازد هـر لـحـظـه گـر مـا را |
| چـون بـی نمکی نتـوان خوردن جـگر بـریان | می زن بـه نمک هر دم بـریان جـگـر مـا را |
| بی پای طواف آریم بی سر به سجود آییم | چون بی سر و پا کرد او این پا و سر ما را |
| بــی پـای طـواف آریـم گـرد در آن شـاهـی | کو مسـت السـت آمد بـشکست در ما را |
| چـون زر شـد رنگ مـا از سـینه سـیمینش | صـد گـنـج فـدا بــادا ایـن سـیـم و زر مـا را |
| در رنـگ کـجــا آیـد در نـقـش کـجــا گـنـجـد | نوری کـه ملـک سـازد جـسـم بـشـر ما را |
| تـــشـــبـــیــه نــدارد او وز لــطـــف روا دارد | زیـرا کـه هـمـی دانـد ضــعـف نـظــر مـا را |
| فـرمود کـه نور مـن مـاننده مـصـبـاح اسـت | مشکات و زجاجه گفت سینه و بـصر ما را |
| خـامش کن تـا هر کـس در گوش نیارد این | خـود کیست که دریابـد او خیر و شر ما را |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
