دوش آمـد پــیـل مـا را بــاز هـنـدسـتـان بــه یـادپــرده شــب مــی دریـد او از جــنـون تــا بــامــداددوش سـاغـرهای سـاقـی جـملـه مالـامال بـودای کـه …
| دوش آمـد پــیـل مـا را بــاز هـنـدسـتـان بــه یـاد | پــرده شــب مــی دریـد او از جــنـون تــا بــامــداد |
| دوش سـاغـرهای سـاقـی جـملـه مالـامال بـود | ای کـه تــا روز قـیـامـت عـمـر مـا چـون دوش بــاد |
| باده ها در جوش از او و عقل ها بی هوش از او | جـزو و کـل و خـار و گل از روی خـوبـش بـاد شـاد |
| بـانگ نوشـانوش مسـتـان تـا فلک بـررفـتـه بـود | بــر کــف مــا بـــاده بــود و در ســر مــا بــود بـــاد |
| در فـلـک افـتـاده ز ایشـان صـد هـزاران غـلـغـلـه | در سـجـود افـتــاده آن جــا صـد هـزاران کـیـقـبــاد |
| روز پـــیــروزی و دولــت در شـــب مــا درج بـــود | شــب ز اخــوان صــفــا نـاگـه چــنـیـن روزی بــزاد |
| مـوج زد دریا نـشـانی یافـت زین شـب آسـمـان | آن نـشـان را از تــفـاخــر بــر ســر و رو مـی نـهـاد |
| هر چـه ناسوتـی ز ظلمت راه ها را بـستـه بـود | نور لـاهوتـی ز رحـمـت بـسـتـه ها را می گـشـاد |
| کـی بــمـانـد زان هـوا اشـکـال حـسـی بــرقـرار | چـون بـمـانـد بـرقـرار آن کـس کـه یـابـد ایـن مـراد |
| عـمـر را از سـر بـگـیرید ای مـسـلـمـانان کـه یار | نـیـسـتــان را هـسـت کـرد و عـاشـقـان را داد داد |
| یار مـا افـتـادگـان را زین سـپـس معـذور داشـت | زان که هر جا کوست ساقی کس نماند بر سداد |
| جـوش دریای عـنایت ای مسـلمانان شـکـسـت | طــمــطــراق اجــتــهــاد و بـــارنــامــه اعــتـــقــاد |
| آن عنایت شه صلاح الدین بـود کو یوسـفیسـت | هـم عــزیـز مـصــر بــایـد مـشــتــریـش انـدر مـزاد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
