در عجبـم تـا خود آن زمان چه زمان بـودکآمـدن مـن بـسـوی مـلـک جـهـان بـودبـهر عـمـارت سـعـود را چـه خـلـل شـدبـهـر خـرابـی نـحـوس را چـه قـران بـودبـر …
| در عجبـم تـا خود آن زمان چه زمان بـود | کآمـدن مـن بـسـوی مـلـک جـهـان بـود |
| بـهر عـمـارت سـعـود را چـه خـلـل شـد | بـهـر خـرابـی نـحـوس را چـه قـران بـود |
| بـر سـرخـاکـی کـه پـایگاه من و تـسـت | خــون عــزیــزان بـــســان آب روان بــود |
| تــا کـنـد از آدمـی شـکـم چـو لـحـد پــر | پشت زمین همچو گور جمله دهان بود |
| ایـن تــن آواره هـیـچ جــای نـمـی رفـت | بـهـرامـان، کـنـدرو نـه خـوف بـجـان بـود |
| آب بــــقـــا از روان خــــلـــق گـــریـــزان | بـــاد فــنــا از مــهــب قــهــر وزان بـــود |
| ظلم بـهر خـانه لانه کرده چـون خـطـاف | عدل چـو عنقا ز چـشم خـلق نهان بـود |
| رایـت اســلـام ســرشــکــســتــه ازیـرا | دولـت دین پـیرو بـخـت کـفـر جـوان بـود |
| بـر سـر قـطـب صـلاح کـار نمی گـشـت | چـرخ کـه گـویـی مـدبــرش دبــران بــود |
| مـردم بـی عـقـل و دین گـرفـتـه ولـایـت | حال بـره چون بـود چو گرگ شبـان بـود |
| بــنـگـر و امـروز بــیـن کـزآن کـیـانـســت | مـلـک کـه دی و پـریـر از آن کـیـان بــود |
| قوت شـبـانه نیافـت هر که کتـب خـواند | ملک سلاطین بـخـورد هر که عوان بـود |
| ملـک شـیاطـین شـده بـظـلـم و تـعـدی | آنــچــه بــمــیــراث از آن آدمــیــان بــود |
| آنـک بــســربــار تــاج خــود نـکـشـیـدی | گرد جهان همچو پای کفش کشان بـود |
| گشتـه زبـون چـون اسیر هیچ کسـان را | هر که بـاصل و نسـب امیر کسـان بـود |
| نـفــس نـکــو نـاتــوان و در حــق مــردم | نـیـک نـمـی کـرد هـرکـرا کـه تـوان بـود |
| هـرکــه صــدیـقــی گـزیـد دوســتــی او | سـود نمی کـرد و دشـمنیش زیان بـود |
| تـجـربـه کـردیـم تـا بـدیـش یـقـیـن شـد | هرکـه کـسـی را بـنیکـوییش گمان بـود |
| سـر کـه کـنـد مـردمـی فـتــاده ز گـردن | نان که خـورد آدمی بـدست سگان بـود |
| دل ز جـهان سیر گشتـه چون وزغ از آب | خـون جـگـر خـورده هرکـرا غـم نان بـود |
| هـمـچـو مـرض عـمـر رنـج خـلـق ولـکـن | مرگ ز راحـت بـخـلـق مژده رسـان بـود |
| زر و درم چـون مـگـس مـلـازم هر خـس | در و گهر چـون جـرس حـلی خـران بـود |
| مـن بــزمـانـی کـه در مـمـالـک گـیـتــی | هـر کـه بـتـر پـیـشـوای اهـل زمـان بـود |
| شـــرع الــاهــی و ســـنــت نــبـــوی را | هـرکـه نـکـرد اعـتـبــار مـعـتـبــر آن بـود |
| نـیـک نـظــر کــردم و بــهـر کــه ز مـردم | چـشـم وفـا داشـتـم بـوعـذه زبــان بـود |
| ناخـلـف و جـلـف و خـلف عـادت ایشـان | مــادر ایــام را چــنــیــن پــســران بـــود |
| آب سـخـاشـان چـو یخ فسـرده و هردم | جـام طربـشـان بـلهو جـرعه فشان بـود |
| کـرده بــاقــلـام بــســط ظــلـم ولـیـکـن | دست همه بـهر قبـض همچو بـنان بـود |
| زاســتــدن نـان و آب خــلـق چــو آتــش | سـرخ بـروی و سیاه دل چـو دخـان بـود |
| شـعـر کـه نقـد روان معـدن طـبـعـسـت | بـر دل این ممسـکان بـنسـیه گران بـود |
| بـوده جـهـان هـمـچـو بـاغ وقـت بـهـاران | مـا چـو بـبــاغ آمـدیـم فـصـل خـزان بـود |
| از پــی آیـنـدگـان ز مـاضـی (و) حــالـی | گـفـتــم و تــاریـخ آن فـسـاد زمـان بــود |
| هفتصد و سه سال بر گذشته ز هجرت | روز نـگـفـتـیـم و لـیـل، مـه رمـضـان بـود |
| مـسـکـن مـن مـلـک روم مـرکـز مـحـنت | آقـســراشــهـر و خــانـه دار هـوان بــود |
| حـمد خـداوند گـوی سـیف و همی کـن | شـکـر کـه نیک و بـد جـهان گـذران بـود |
| سـغـبـه ملکی مشـو که پـیشـتـر از تـو | هـمـچــو زن انـدر حــبــالـه دگـران بــود |
| هـمـچــو پــیـمـبــر نـظــر نـکــرد بــدنـیـا | دیــده ور(ی) کــو بآخــرت نــگــران بــود |
| در نــظــر اهـل دل چــگــونـه بــود مــرد | آنـکـه بـدنـیاش مـیل هـمـچـو زنـان بـود |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
