فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 1 مرداد 1403

شماره ٧١٢: تیغ زبان لاف نباشد کمال را

تــیــغ زبــان لــاف نــبــاشــد کــمــال رامــاه تــمـام زشــت نـمـایـد هـلــال رادود از نــــهــــاد آتـــــش دوزخ بـــــرآوردبــیـرون اگــر دهـم عـ…

تــیــغ زبــان لــاف نــبــاشــد کــمــال رامــاه تــمـام زشــت نـمـایـد هـلــال را
دود از نــــهــــاد آتـــــش دوزخ بـــــرآوردبــیـرون اگــر دهـم عــرق انـفــعــال را
گل دیده ور ز شـبـنم روشـن گهر شـودز اهل نـظـر مـسـاز نهان آن جـمـال را
دم را شـمـرده خـرج در آیینـه خـانه کـناز قـیل و قـال تـیره مکـن اهل حـال را
طـفلی که در جـبـلت او هسـت زیرکیاز گـوشـوار بــه شـمـرد گـوشـمـال را
هـر گـاه سـایه تـو نـهـد رو بـه کـوتـهـیچــون آفــتــاب بــاش مــهــیــا زوال را
مشرب نچیده است تـعین بـه خویشتنبـاشـد بـه رنگ ظـرف، نمایش زلال را
تـا زلـف مـشـکـبـار تـو آمـد بـه روی کـاردر ناف، مشک خون جگر شد غزال را
رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگیجـویـد در آب و آیـنـه آن بــی مـثـال را
روشـن گـهر ز مرگ نتـرسـد کـه آفـتـاببـسـیـار دیده اسـت پـس سـر زوال را
در خـامشـی گـریز کـه اهل کـمـال کـرداین شیوه ستوده بـسی بـی کمال را
بـی پرده شد چو گنج بـه تاراج می رودشهرت بـلاست مردم پـوشیده حال را
امـیـد الـتــیـام، لـب سـایـلـان نـداشـتجــود تــو مــهـر کــرد دهــان سؤال را
بـند از زبـان بـسته بـه همدست واشودشد دست بـسته سرمه گفتـار لال را
ز آهسـتـگـی بـلـنـد شـود پـایه سـخـنصـائب کـشــیـده دار عـنـان خــیـال را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج