به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهـزار عـقـد گـهـر بــا لـب خــمـوش بــرنـدبـه حـرف وصـوت مکـن وقـت خـود غـبـارآلودکـه فـیـض آینـه از طـوطـی خـمـوش …
| به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند | هـزار عـقـد گـهـر بــا لـب خــمـوش بــرنـد |
| بـه حـرف وصـوت مکـن وقـت خـود غـبـارآلود | کـه فـیـض آینـه از طـوطـی خـمـوش بـرنـد |
| بـر آن گـروه حـلال اسـت سـیر این گـلشـن | کـه همچـو غـنچـه زبـان آورند وگوش بـرند |
| چــنــان ربــوده اطــوار بــیـخــودان شــده ام | که من ز هوش روم هر که را ز هوش برند |
| غـبــار صــدفـدلـان اســت کـیـمـیـای وجــود | ز بــاده فــیـض حــریـفــان دردنـوش بــرنـد |
| ز پـای خـم نرود پـای مـن بـه سـیر بـهشـت | مگر بـه عرصـه محـشـر مرا بـه دوش بـرند |
| چــه مــهــر بــرلــب دریـاتــوان زد از گــرداب | بـه داغ از سـردیـوانـگـان چـه جـوش بـرنـد |
| یـکــی هـزار شــود هـوش مـن ز بــاده نـاب | مگـر بـه جـلـوه سـاقـی مـرا ز هوش بـرند |
| بـه بـزم غیر دل خـویش می خـورد عـاشـق | چـو بـلـبـلی کـه بـه دکـان گـلفـروش بـرند |
| چنین که حسن تـو بـیخود شد از نظاره خود | مـگـر ز خـانـه آیـیـنـه اش بــه دوش بــرنـد |
| کـجــاسـت مـطـرب آتــش تــرانـه ای صـائب | کـه زاهدان همه انگشـتـها بـه گوش بـرند |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
