در تــن زنــده یـکــی مــرده بــود زنـدانـیدل کـه او را نـبــود بــا تــو تــعــلـق جــانـیمـا بـرآنیم کـه تـا آب روان در تـن مـاسـتبــرنــگــیــریـم …
| در تــن زنــده یـکــی مــرده بــود زنـدانـی | دل کـه او را نـبــود بــا تــو تــعــلـق جــانـی |
| مـا بـرآنیم کـه تـا آب روان در تـن مـاسـت | بــرنــگــیــریـم ز خــاک در تــو پــیـشــانــی |
| هرچـه در وصـف تـو گویند و کنند اندیشـه | آن همـه دون حـق تـسـت و تـو بـرتـر زآنـی |
| بدوسه نان که برین سفره خاک آلودست | نـتــوان کــرد ســگ کــوی تــرا مــهـمــانـی |
| نیکـوان جـای بـگـیسـوی چـو عـنبـر روبـند | چـون درآید سـر زلف تـو بـمشـک افشـانی |
| تـو بـلـب مرهم رنجـوری و در حـسـرت آن | مــرد بــیــمــار فــراق تــو ز بــی درمــانــی |
| جـان بـدادیم و بـرآنیم کـه حـاصـل نـشـود | دولـت وصـل تـو ای دوسـت بـدین آسـانـی |
| بــر سـر خــوان وصـالـت بــتــنـاول نـرسـد | بــخــت پــیـر مــن درویـش ز بــی دنـدانـی |
| گرچـه آنکـس که خـرد مثـل تـرا نفـروشـد | گــر بــمـلـک دو جــهـانـت بــخــرنـد ارزانـی |
| ورچــه مـردم طـلـبــنـد آنـچـه نـدارنـد تــرا | آن گـروهـنـد طــلـب کـار کـه بــا ایـشــانـی |
| مـن غــلــام تــوام و بــنـده شــدنـد آزادان | هـنـدوی چـشـم تـرا ای مـه تـرکـسـتـانـی |
| هر که جـان تـرک کند زنده بـجـانان بـاشد | چون شود زنده بجانان چه غم از بی جانی |
| سـیـف فـرغـانـی چـنـدت بـتـواضـع گـویـد | کـبــر یـکـسـو نـه اگـر شـاهـد درویـشـانـی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
