فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 29 تیر 1403

شماره ٧٠٤: از شرم، حرص دلبری افزود ناز را

از شـــرم، حـــرص دلـــبـــری افـــزود نـــاز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز رادارم امـیـد آن کـه شــود طـبــل بــازگـشــتآواز دل تــپــیــدنــم آن شــ…

از شـــرم، حـــرص دلـــبـــری افـــزود نـــاز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را
دارم امـیـد آن کـه شــود طـبــل بــازگـشــتآواز دل تــپــیــدنــم آن شــاهــبــاز را
فــریـاد عــنـدلـیـب ز گــل شــد یـکــی هـزاربـی پـرده کرد، پـرده بـسـیار، سـاز را
از هـای هـای گــریـه مـن، چــون صــدای آبخـواب غرور گشـت گرانسـنگ، ناز را
آهـن دلـان بــه عـجــز مـلـایـم نـمـی شـونـداز اشـک شـمع دل نشـود نرم، گاز را
دلــهــای بــی نــیــاز نــیـنــدیــشــد از زیــانپــروای نـقـش کـم نـبــود پــاکـبــاز را
گـردد قـبــول خــلـق، حــجــاب قـبــول حــقپـوشـیـده کـن ز دیـده مـردم نـمـاز را
خامش نشین چو شمع که لازم فتاده استکـــوتـــاهــی حـــیــات، زبـــان دراز را
فــرمــان پــذیــر بــاش کــه از راه بــنــدگــیمحمود شد ز حلقه بـه گوشان ایاز را
در مـحـفـلـی کـه نیسـت مـی ناب، عـارفـاناز زاهدان خـشـک شـمـارنـد سـاز را
مـنـعـم مـکـن ز پـرورش خـویش چـون هلـالکافکنده ام چو مه بـه تـمامی گداز را
سـر مـی رود بـه بــاد ز افـشـای راز عـشـقصــائب نـهـفـتــه دار گـهـرهـای راز را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج