فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 29 تیر 1403

شماره ٦٤٦: ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟

ز حــرف ســرد چــه پـــروا روان ســوخــتـــه را؟که هسـت مرهم کافور، جـان سـوخـتـه راز بـس که اهل سـعادت گرسـنه چـشم شـدندهما بـه سگ ندهد استـخـوان سوخ…

ز حــرف ســرد چــه پـــروا روان ســوخــتـــه را؟که هسـت مرهم کافور، جـان سـوخـتـه را
ز بـس که اهل سـعادت گرسـنه چـشم شـدندهما بـه سگ ندهد استـخـوان سوخـتـه را
نـظــر بــه نـعــمــت الــوان چــرا ســیـاه کــنـد؟بـه خون چـو لاله زند هر که نان سوختـه را
بــه حــرف عـشـق دل داغـدار مـن زنـده اسـتکه آتـش آب حـیات است جـان سوخـتـه را
بــه داغ ســیـنـه مـن دســت آشــنـا مــکــنـیـدکه می چکد ز نفس خون دهان سوخته را
دهـن بـه شـکـوه خـونـیـن چـو لـالـه بــاز مـکـنکه مرهم است خموشی زبـان سوختـه را
مــلــایـمــت طــمــع از زاهـدان خــشــک مــدارکـه مـغـز، آه بــود اسـتــخـوان سـوخـتـه را
توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناختز حـرفـهـای جـگـرسـوز، جـان سـوخـتــه را
بــه داغ عـاریـه مـحـتــاج نـیـسـت سـیـنـه گـرمز خـود چــراغ بــود خــانـمـان سـوخــتــه را
نـسـوخـت هـر کـه درین ره نـفـس، نـمـی دانـدکه سوختن پر و بـال است جان سوخته را
اگـر چــه خــط دم صـبــح جــزاسـت خــوبــان راشـب وصـال بــود عـاشـقـان سـوخــتــه را
ز داغ لـــالــه ســـیــاهــی نــمــی رود هــرگـــزز دل چــگـونـه بــرآرم فـغـان سـوخـتــه را؟
بـه عـشـق رغـبـت مـن تـازه مـی شـود صـائبز هر که می شنوم بـوی جـان سوخـتـه را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج