از دم جـان بـخـش نی دل را صفائی میرسـدروح را از نـالــه او مــرحــبــائی مــیـرســدگـوئیـا دارد ز انـعـامـش مـسـیـحــا بــهـره ایکــزدم او دردمــنــدا…
| از دم جـان بـخـش نی دل را صفائی میرسـد | روح را از نـالــه او مــرحــبــائی مــیـرســد |
| گـوئیـا دارد ز انـعـامـش مـسـیـحــا بــهـره ای | کــزدم او دردمــنــدان را دوائی مــیـرســد |
| یــا مــگــر داود مــهــمــان مــیـکــنــد ارواح را | کز زبـان او بـه هر گوشی صلائی میرسـد |
| آتـشـی در سـینه دارد نی چـو بـادش میدمد | شـعـلـه او بــر در هـر آشـنـائی مـیـرســد |
| بـیدلـان بـر نـغـمـه او هـای و هوئی مـیزنـنـد | بــی نـوایـان را ز ســاز او نـوائی مـیـرسـد |
| نعـره ای گـر مـیزند شـوریده ای در بـیخـودی | از پیش حالی به گوش ما صدائی میرسد |
| ناله مسکین عبید است آن که ضایع میشود | ور نه آن نالـیدن نی هم بـجـائی مـیرسـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
