فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 2 اسفند 1402

شماره ٦٢٨: نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا

نـه دل ز عـالـم پــر وحــشـت آرمـیـده مـراکـه پـیـچ و تـاب بـه زنـجـیرهـا کـشـیده مـرارهین وحشت خویشم که می برد هر دمبــه ســیـر عــالــم دیـگــر، دل …

نـه دل ز عـالـم پــر وحــشـت آرمـیـده مـراکـه پـیـچ و تـاب بـه زنـجـیرهـا کـشـیده مـرا
رهین وحشت خویشم که می برد هر دمبــه ســیـر عــالــم دیـگــر، دل رمــیـده مــرا
چـــو آســـیــا کـــه ازو آب گــرد انــگــیــزدغـــبـــار دل شـــود افـــزون ز آب دیــده مــرا
چـو جـام اول مـینـا، سـپـهـر سـنـگـین دلبــه خـاک راهـگـذر ریـخـت نـاچـشـیـده مـرا
بــریـده بــاد زبــانـش بـه تـیـغ خـامـوشـیکـسـی کـه از تـو بـه تـیـغ زبــان بـریـده مـرا
چـگونه دسـت نوازش مرا دهد تـسـکـین؟نـــکـــرد کـــوه غـــم و درد، آرمـــیـــده مـــرا
بـه قـطـره تـشـنگـی ریگ کـم نمی گـرددچـه دل خـنـک شـود از بــاده چـکـیـده مـرا؟
نگشتـه است دو تـا پـشتـم از کهنسـالیکـه قـد ز بـار گـنه چـون کـمـان خـمـیده مـرا
دهان شـیر و پـلنگ اسـت مهد راحـت منز بــس زبــان مــلــامــتــگــران گــزیـده مــرا
نـثــار بــوسـه او نـقـد جــان چــرا نـکـنـم؟که تا رسیده به لب، جان به لب رسیده مرا
بـه صـد هزار صـنم سـاخـت مبـتـلا صـائبدریـن شــکـفـتــه چــمـن، دیـده نـدیـده مـرا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج