فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 اسفند 1402

شماره ٦٢٣: نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا

نمـی تـوان ز سـخـن سـاخـتـن خـمـوش مـراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرااگر چه صحبت من غم زداست همچو شراببــه روی تــلـخ، حـریـفـان کـنـنـد نـوش مـراز…

نمـی تـوان ز سـخـن سـاخـتـن خـمـوش مـراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا
اگر چه صحبت من غم زداست همچو شراببــه روی تــلـخ، حـریـفـان کـنـنـد نـوش مـرا
ز آفــتـــاب بـــود روشــنــایــیــم چــون لــعــلنمی تـوان بـه نفـس سـاخـتـن خـموش مرا
مـرا ز کـوی خــرابــات پــای رفـتــن نـیـســتمگـر بـه خـانه بـرد محـتـسـب بـه دوش مرا
نـکـرده بــود تــمـاشــا هـنـوز قـامـت راســتکه شد خـرام تـو سـیلاب عقل و هوش مرا
چـنان ز سـردی عـالـم فـسـرده دل شـده امکــه روی گــرم نـمـی آورد بــه جــوش مــرا
چــنــان ز تــنــگــی ایــن بــوســتــان در آزارمکـه صــبــح عــیـد بــود روی گـلـفـروش مـرا
خوشم بـه صحـبـت بـلبـل که می بـرد صائببــه ســیـر عــالـم دیـگـر ز هـر خــروش مـرا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج