فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 29 فروردین 1403

شماره ٥٩٧: خمار می نکند زرد ارغوان ترا

خـــمـــار مـــی نـــکـــنـــد زرد ارغـــوان تـــراخـزان نـسـیم بـهارسـت گـلـسـتـان تـراز نوشـخـند تـو دلها شـده اسـت تـنگ شکرندیده گر چـه ز تـنگی کـس…

خـــمـــار مـــی نـــکـــنـــد زرد ارغـــوان تـــراخـزان نـسـیم بـهارسـت گـلـسـتـان تـرا
ز نوشـخـند تـو دلها شـده اسـت تـنگ شکرندیده گر چـه ز تـنگی کـسـی دهان تـرا
چه حاجت است که شمشیر بر کمر بندی؟کـه پـیـچ و تـاب بـود تـیـغ کـج مـیـان تـرا
ز خـاکـبــوس تــو مـن سـرفـراز چـون گـردم؟کـه آفــتــاب نـبــوســیـده آســتــان تــرا
بـه جز اشاره که بـا ابـروی تو گستـاخ استنکرده اسـت کسـی چـاشنی کمان تـرا
بــه حــاصـل دو جــهـان ســر فـرو نـمـی آردچــگـونـه رام کـنـم نـاز ســر گـران تــرا؟
ز خــون بــیـگــنـهـان بــرده اســت گـیـرایـیکراست زهره که پیچد به کف عنان ترا؟
بــه خــون زخــم ز آب حــیـات تــشـنـه تــرمکه می کشد بـه بـغل تیغ خونچکان تـرا
بـه هر که می نگرم محو بی نشانی توستبـه حیرتـم ز که پـرسد کسی نشان تـرا
ز جــلـوه تــو مـرا رفـتــه دســت و دل از کـاربـه بـر چـگونه کشـم قـد دلسـتـان تـرا؟
بــه حـرف سـخـت مـرا نـاامـیـد نـتــوان کـردکه چـرب نرمی مغزسـت استـخـوان تـرا
نــهــال قـــد تـــرا تـــا چـــهــا بـــود در ســـرکـه نـاز سـرو قـدان اسـت بــاغـبـان تـرا
نــظـــر ز صـــائب آتـــش زبـــان دریــغ مـــدارکه بـلبـلی بـه ازو نیسـت گلسـتـان تـرا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج