فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 8 خرداد 1403

شماره ٥٨٠: ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمین

ریخـت مـژگـان تـر مـن رنـگ گـلـشـن بـر زمـینشـــد ز آه مــن چـــراغ لــالــه روشــن بـــر زمــیــنبـا سـبـکـروحـان گـرانـجـانـان نـگـیـرنـد الـفـتـیهس…

ریخـت مـژگـان تـر مـن رنـگ گـلـشـن بـر زمـینشـــد ز آه مــن چـــراغ لــالــه روشــن بـــر زمــیــن
بـا سـبـکـروحـان گـرانـجـانـان نـگـیـرنـد الـفـتـیهسـت در جـیب مسـیحـا چـشـم سـوزن بـر زمین
دیـــدن روی گـــرانـــان تـــیـــرگـــی مـــی آوردچـند دوزی همچـو نرگس چـشـم روشن بـر زمین؟
از رعــونــت زود بـــر دیــوار مــی آیــد ســـرشمی کشد هر کس که چون خورشید دامن بر زمین
بــر مــراد بـــد گــهــر دایــم نــگــردد آســمــانســنـگ زود افــتــد ز آغــوش فــلــاخــن بــر زمـیـن
از گـرانـقـدری نـمـی افـتــد ز چـشـم اعـتــبــارپــرتــو خــورشــیــد اگــر افــتــد ز روزن بــر زمــیــن
عافیت در خاکساری، ایمنی در نیستـی استســایــه را پــروا نــبـــاشــد از فــتــادن بــر زمــیــن
پـرتـو خـورشـیـد را نـعـل سـفـر در آتـش اسـتدامــن جـــان را نــدوزد لـــنــگـــر تـــن بـــر زمــیــن
بــر سـر مـوران بــود دسـت حـمـایـت پـای مـناز سـبـکروحـان کسی نگذشتـه چـون من بـر زمین
بـا هزاران چشم روشن آسمان جویای تـوستچـون ره خـوابـیده خـواهی چـند خـفـتـن بـر زمـین؟
بر زمین نه پشت دست ای سرو پیش قامتشتـا بـه چـند از سایه خواهی خط کشیدن بـر زمین؟
گـر نـداری مـیوه افـکـنـدنـی چـون سـرو و بـیـدغـیـرتـی کـن، سـایـه ای بـاری بـیـفـکـن بـر زمـیـن
گـوشــه امـنـی اگـر صــائب تــمـنـا مـی کـنـینـیـسـت غـیـر از گـوشـه دل هـیـچ مأمـن بـر زمـین

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج