فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 خرداد 1403

شماره ٥٧٦: سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمین

سـایه تـا افـتـاد ازان شـمـشـاد بـالـا بـر زمینآسـمـان رنـگ قـیـامـت ریـخـت گـویـا بــر زمـیـنمحو شد در روی او هر چشم بـینایی که بـودشبـنمی نگذاشت آن …

سـایه تـا افـتـاد ازان شـمـشـاد بـالـا بـر زمینآسـمـان رنـگ قـیـامـت ریـخـت گـویـا بــر زمـیـن
محو شد در روی او هر چشم بـینایی که بـودشبـنمی نگذاشت آن خـورشید سـیما بـر زمین
سایه شمشاد جـان بـخـش تـو ای آب حـیاتکـرد چـون مـی خـاکـسـاری را گـوارا بــر زمـیـن
خـط مشـکین کـرد کـوتـه، دسـت آن زلف درازایـن سـزای آن کـه مـالـد روی دلـهـا بـر زمـیـن!
از دل و دین پـاک مـی سـازد بـسـاط خـاک راچـون کـشـد دامـان نـاز آن سـرو بـالـا بـر زمـیـن
بـر سر ما خاکساران سایه کردن عیب نیستکآیـه رحــمــت شــود نــازل ز بــالــا بــر زمــیــن
روز مـحـشـر پـرده بــر مـی دارد از اعـمـال تـومـی شـود در نـوبــهـاران دانـه رسـوا بــر زمـیـن
قـمـریی بـر خـاک صـورت بـنـدد از نقـش قـدمچـون گـذارد پـای خـود آن سـرو بــالـا بـر زمـیـن
خـاکسـاری از سـرافرازان عـالم عـیب نیسـتمــی نـشــیـنــد آفــتــاب عــالــم آرا بــر زمــیـن
پـرده دام است هر خاکی درین وحـشت سراتـا نـبـیـنـی پـیـش پـای خـود مـنـه پـا بـر زمـیـن
هر که کم کم خرده خود صرف درویشان نکردمی گـذارد همچـو قـارون جـمله یکـجـا بـر زمین
هر کجا گوهر فزون تر، تشنه چشمی بـیشترمـی تـپـد چـون مـاهـی بـی آب، دریـا بـر زمـین
ســیـل از افــتــادگــی دیـوار را از پــا فــکــنـدسـرکـشـان را روی مـی مـالـد مـدارا بــر زمـیـن
نیسـتـم پـرگار و چـون پـرگار از سـرگشـتـگیهسـت در گـردش مـرا یک پـا و یک پـا بـر زمـین
هـمـت سـرشـار بـی ریزش نـمـی گـیرد قـرارداشت تا یک قطره می، ننشست مینا بر زمین
در بـیابـان راهـش از مـوی کـمـر نـازکـتـرسـتهر کـه داند نوک خـاری نیسـت بـیجـا بـر زمـین
آن سـبـکدستـم که آورده است در میدان لافپـشـت پـای مـن مـکـرر پـشـت دنـیـا بــر زمـیـن
از گـرانـجـانـی تــو در بــازار امـکـان مـانـده ایورنه هیهات است ماند جـنس عیسی بـر زمین
شـمـع امـیـدش ز بــاد صـبـح روشـنـتـر شـودهر که چـون خورشید مالد روی خود را بـر زمین
خـامه معجـز رقم گر خضر وقت خویش نیستسبـز چون گردد بـه هر جا می نهد پا بـر زمین؟
ثـبـت مـی سـازد بـه خـط سـبـز در هر نوبـهارمـنـشــی رحــمــت بــرات روزی مــا بــر زمـیـن
قسـمت آدم شـد از روز ازل سـر جـوش فیضریـخـت سـاقـی جــرعـه اول ز مـیـنـا بــر زمـیـن
عقل هیهات اسـت مجـنون را شکار خـود کندمـی گـذارد شـیر پـشـت دسـت اینجـا بـر زمین
از سـکـنـدر صـفـحـه آیینـه ای بـر جـای مـانـدتـا چـه خـواهد مـاند از مـجـمـوعـه مـا بـر زمـین
گل چه صورت دارد از اجـزای خود غافل شود؟دام صــیــد آدمــیــزادســت رگــهــا بـــر زمــیــن
مــی دهــد داغ عــزیـزان را فــشــار تــازه ایلـالـه ای هر جـا کـه مـی گـردد هویدا بـر زمـین
سـفـره اهل قناعـت صـائب از نعـمت پـرسـتروزی مـــوران بـــود دایــم مــهــیــا بـــر زمــیــن

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج