آن روی نـگــر بــدان نــکــویـیپـرگشـتـه ازو جـهان نکوییای از رخ تــو خـجـل مـه وخـوردیـگـر مـفــزا بــرآن نـکـویـیاین آمدن تـو در جـهان هسـتدر حـق جـ…
| آن روی نـگــر بــدان نــکــویـی | پـرگشـتـه ازو جـهان نکویی |
| ای از رخ تــو خـجـل مـه وخـور | دیـگـر مـفــزا بــرآن نـکـویـی |
| این آمدن تـو در جـهان هسـت | در حـق جـهـانـیـان نـکـویـی |
| بـر روی زمـین نمی دهد کـس | جـز دررخ تـو نـشـان نکـویی |
| درعـهد تـو بـر زمـین چـو بـاران | می بـارد از آسـمان نکـویی |
| ازبــهـر لـب تــو گـفـتـه یـاقـوت | چـون لعل بـصد زبـان نکویی |
| عـاشـق نبـود کسـی که ازدل | بـا تـو نـکـنـد بـجـان نـکـویی |
| بـر بـاد مده مرا که گشتـسـت | چـون آب زتــو روان نـکـویـی |
| عـاشـق بـکـنـد بـهـر چـه دارد | درکوی تـو بـا سـگان نکویی |
| درحـق مـن ای نگـار مـی کـن | چون کرد همی توان نکویی |
| دانی که همی رسد بـدرویش | ازمـال تــوانـگــران نـکــویـی |
| از خوان خود ای تـوانگر حسن | در حـق گـدا بــنـان نـکـویـی |
| می کـن که همی کـنند مردم | بـا کلب بـاسـتـخـوان نکویی |
| از روی تـو می خـوهم نشانی | ای روی تـرا نـشـان نـکـویی |
| سیف از سخن تو سودها کرد | هـرگـز نـکـنـد زیـان نـکـویـی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
