ای دل ارزنـده بـعـشـقـی مـنـت جـان بـرمـگـیـرهمچـو مردان تـرک کن دل را زجـانان بـرمگیرعشق چون در دل بـود جان و جهان را تـرک کنآب حـیـوان زاد داری بــه…
| ای دل ارزنـده بـعـشـقـی مـنـت جـان بـرمـگـیـر | همچـو مردان تـرک کن دل را زجـانان بـرمگیر |
| عشق چون در دل بـود جان و جهان را تـرک کن | آب حـیـوان زاد داری بــهـر ره نـان بــر مـگـیـر |
| گـر نـعـیـم هـر دو عـالـم یـا بــی انـدر آسـتـیـن | جـمع کـن در دامن تـرک وبـیفـشـان بـر مگیر |
| دوسـت گـر از لـعـل خـود حـلـوای رنگـینت دهد | دست را انگشت بشکن جز بـدندان بـر مگیر |
| زمزم اندر جـنب کعـبـه تـا بـسـر پـر بـهر تـسـت | در رهش گر تـشنه گردی آب حـیوان بـرمگیر |
| مرکب خاص است جان بر درگه سلطان عشق | طـوقش از گردن میفگن داغش ازران بـرمگیر |
| تـوچـو سـلطـانی بـدولت کـار سـرهنگـان مکـن | تـو سـلـیمـانـی بـر تـبـت بـار دیوان بـرمـگـیر |
| انـدر آن مــیـدان کــه بــیـنـی تــیـر بــاران بــلــا | چون تـو در جوشن گریزی تیغ مردان بـرمگیر |
| بــا وجــود نــازپــرور دلــق درویـشــی مــپــوش | بـر سری کش تاج نبـود چتر سلطان بـرمگیر |
| تــا بــرآن مــاه خــنــدان آب رو حــاصــل کــنـی | هر شبی ازخاک کویش چشم گریان برمگیر |
| پــیـر گـشـتـی بــاده غـفـلـت جـوانـانـه مـنـوش | نیمـه شـهر صـیام از مـاه شـعـبـان بـرمـگـیر |
| ای تــوانــگــر مــا گــدایــانــیــم انــدر کــوی تــو | خـوان لـطـف خـود زپـیش ما گـدایان بـرمگـیر |
| تــا دریــن ره ذره یــی ازمــن مــرا بــاقــی بــود | سـایه ازکـار من ای خـورشـید تـابـان بـرمگیر |
| سیف فرغانی چـو در دسـتـت فتـد درج سـخـن | مهر سلطانیسـت بـروی جـز بـفرمان بـرمگیر |
| خـرمـن مـه را اگـر گـردون کـه واخـتــر جـوسـت | تـو بـرو بـگـذر چـو بـاد ودانه یی زآن بـرمـگـیر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
