وصـف حـسـنش نمی تـوانم گفتبـا همه کس اگر چـه دانم گفـتآنـچـه جـویـم نـمـی تــوانـم یـافـتوآنـچـه بـینـم نمـی تـوانم گـفـتتــو مـرا بــد مـبــیـن کــه …
| وصـف حـسـنش نمی تـوانم گفت | بـا همه کس اگر چـه دانم گفـت |
| آنـچـه جـویـم نـمـی تــوانـم یـافـت | وآنـچـه بـینـم نمـی تـوانم گـفـت |
| تــو مـرا بــد مـبــیـن کــه مـن او را | نـیـک دانـم ولـی نـدانـم گــفــت |
| آشـــکـــارا نــمـــی تـــوانــم کـــرد | آنچـه آن دوسـت در نهانم گـفـت |
| گـفـتــم او را مـرا بــخــود بــرسـان | مسـتـعد بـاش، من بـر آنم گفت |
| تــا تــویـی تــو ای فــلــان نـرســد | چون تـرا من بـخود رسانم؟ گفت |
| هـرچـه پـرسـیـدمـش جـوابــم داد | ره بـدو خـواسـتـم، نشـانم گفت |
| عــاقــبـــت راه یــابـــی از پــس در | بـنـشـین پـیش آسـتـانـم گـفـت |
| بــشــکــرهـا نـظــر مـکــن تــا مـن | چـون مگس از خودت نرانم گفت |
| منشین بـا کسی که او دور اسـت | تــا بــنـزد خــود نـشــانـم گـفـت |
| لـقـمـه یی خـواسـتـم ازو شـیرین | گـفـتـم آخـر نه میهمانم؟ گفـت: |
| غـم مـن خـور کـه دل قـوی کـندت | شاد گشتـم چـو وجـه نانم گفت |
| بــره عـشـق چــون شـدم نـزدیـک | دور بـــود از ره بـــیــانــم گــفــت |
| عــقــل نــاگــه بــپــیـش بــاز آمــد | زود بــنــهــاد در دهـانــم گــفــت |
| گفـتـم ای عـقل کیسـتـی تـو بـگو | ســروســالـار کــاروانـم، گــفــت |
| اولـیـن صــادری ز حــضــرت عــلـم | گـر ندانسـتـه یی من آنم گـفـت |
| گـفـتــم از بــهـر مـن چـکـار کـنـی | تـا بــمـنـزل خـری بــرانـم گـفـت |
| گـفـتـمـش تـرک بـار و خـر گـفـتـم | کـدخـدا کـار خـان و مـانم گـفـت |
| گـفـتـمـش خـان و مـان نـدارم مـن | مـال را نـیـز پــاســبــانـم گـفــت |
| گـفـتـمش مال تـرک کـرده ماسـت | مـلـک را نـیـز قــهـرمـانـم گـفــت |
| گفتمش ملک ما غم عشق است | در ره از خـدمـتـی نـمـانم گـفـت |
| گفـتـمش ره دراز و پـرخـطـر اسـت | مـن یـکـی پــیـر نـاتــوانـم گـفـت |
| چـون زمانی بـرفت و عاجـز گشت | وقـت شـد کـز تـو بـازمانم گـفـت |
| چـون رسـیدیم بـر سـر ره عـشـق | الـوداعـی چـو دوسـتـانـم گـفـت |
| چـون زمـیـن پـیـش او بـبـوسـیـدم | صـاحـب اقـطـاع آسـمـانم گـفـت |
| گفتـم ای عشق من چه چیز تـوام | بــزبــان شــکـر فـشــانـم گـفـت |
| هــــمــــه آداب ره روی زآن پــــس | یـک بــیـک دولـت جـوانـم گـفـت |
| غــم مــن بـــا دل چــو دفــتــر تــو | وین سخـن نی بـتـرجـمانم گفت |
| چـون مـرکـب شـدند حـاصـل شـد | قـلـمـی از تــو در بــنـانـم گـفـت |
| بـــتــو بـــررق عــالــم ار خــواهــم | بـنـویسـم هر آنـچـه دانـم گـفـت |
| مــن بــجــاروب نــیـســتــی از دل | گرد هسـتـی فـرو فشـانم گفـت |
| تـا نـکـردی هـمـه چـو قـرآن صـدق | هرگـزت نزد خـود نـخـوانم گـفـت |
| مـن هـمــای ســعــادتــم لــیـکــن | هستـی تـست استـخوانم گفت |
| مــرغ دل زنــدگــی بــمــن یــابـــد | من جـکر خواره جـان جـانم گفت |
| در مـکـانها همـی نگـنـجـم از آنـک | گــهـر کــان لــامــکــانـم گــفــت |
| چــون گــرفــتــار مـن شــوی دردم | مـن تــرا از تــو وارهـانـم گــفــت |
| دســت تــسـلـیـم در کـف مـن نـه | تــا تــرا از تــو واســتــانـم گـفـت |
| سـخـن عـشـق ازین جـهـان نـبـود | هرچه گفت او از آن جهانم گفت |
| قــصـــه آن طــرف دریــن جـــانــب | مـی نـشـایـد بـاین و آنـم گـفـت |
| تـا نـگـویـم حـدیـث عـشـق، بــبــر | از دل انـدیـشـه از زبــانـم گـفـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
