سـحـرگـه سـوی مـا بــویـی اگـر زآن دلـسـتــان آیـدچـو صحت سوی بـیماران و سوی مرده جـان آیدبـسـا عـاشـق کـه او خـود را بـسـوزد همچـو پـروانهگر آن سـلطا…
| سـحـرگـه سـوی مـا بــویـی اگـر زآن دلـسـتــان آیـد | چـو صحت سوی بـیماران و سوی مرده جـان آید |
| بـسـا عـاشـق کـه او خـود را بـسـوزد همچـو پـروانه | گر آن سـلطان مه رویان چـو شـمع اندر میان آید |
| از آن حـسـرت کـه بـی رویـش نـبــایـد دیـد گـلـهـا را | دلم چون غنچه خون گردد چو گل در بوستان آید |
| چو صید از دام جست ای دل دگر چون در کمند افتد | نفـس کـرکـام بـیرون شـد دگـر کـی بـاد هان آید |
| زتـاب شـوق خـود فـصـلی بـدان حـضـرت فـرسـتـادم | که از (هر) فصل اگر حـرفی نویسم داسـتـان آید |
| چـه شـوق انـگـیز اشـعـاری بـدان نیت همـی گـویم | کـه مـهـر افـزای پـیـغـامـی ازآن نـا مـهـربــان آیـد |
| زبــاد ســرد هــجــرانــت رخــم را رنــگ دیـگــر شــد | که در بـرگ درخـت ای دوست زردی از خـزان آید |
| زهجـرت آنچـه بـرمن رفت ودر عشق آنچه پـیش آمد | بــســوزد عـالـمـی را دل گـر از دل بــر زبــان آیـد |
| چـوتـو بـا مـن سـخـن گـویی ندانم تـا چـه افـشـانی | که آن کز تـو سـخـن گوید زلب شـکر فـشـان آید |
| کــمــان ابـــروان داری خــد نــگــش نــاوک مــژگــان | هدف ازدل کند عـاشـق چـو تـیری زآن کـمان آید |
| اگر عـاشـق درین میدان خـورد بـر فـرق صـد چـوگان | بــزیـر پــای اســب او بــسـر چــون گـو دوان آیـد |
| گـرم مویی نهی بـر تـن وگر صـد جـان خـوهی ازمن | نه آن بـرتـن سـبـک بـاشد نه این بـردل گران آید |
| چـو در جـانم بـود عـشـقـت مرا شـوقت بـسـوزد دل | چــو در عـود اوفـتــد آتــش ازو هـردم دخــان آیـد |
| چـو سـعدی سـیف فرغانی مدام از شوق می گوید | (نه چـنـدان آرزو مـندم کـه وصـفـش در بـیان آید) |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
