گـر بـه دنبـال دل آن زلف رود هیچ مگـویکـه بـه چـوگـان نـتـوان گـفـت مـرو در پـی گـویگر ز بـیخـم بـکـند، دل نکنم زان خـم زلفور بـه خـونم بـکـشـد، پـا ن…
| گـر بـه دنبـال دل آن زلف رود هیچ مگـوی | کـه بـه چـوگـان نـتـوان گـفـت مـرو در پـی گـوی |
| گر ز بـیخـم بـکـند، دل نکنم زان خـم زلف | ور بـه خـونم بـکـشـد، پـا نکـشـم زان سـر کوی |
| دل بـه سختی نتـوان کند از آن زلف بـلند | دیـده هـرگــز نــتــوان دوخــت از آن روی نـکــوی |
| یـا بــه تـیـغ کـج او گـردن تـسـلـیـم بــنـه | یـا ز خــاک در او پــای بــکـش، دسـت بــشـوی |
| غنچه گو بـا دهنش لاف مزن، هیچ مخند | لــالــه گــو بــا رخ او نــاز مــکــن هــیــچ مــروی |
| نـوبــهـار آمـد و تــعـجـیـل بــه رفـتـن دارد | کـو مـجـالـی کـه بـریزند می از خـم بـه سـبـوی |
| بـامـدادان هـمـه کـس راز مـرا مـی بـینـد | بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی |
| دانـه اشــک بــده درگــران مـایـه بــگــیـر | غـوطـه در بـحـر بـزن گوهر گـم گـشـتـه بـجـوی |
| آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرم | کـه گـرفـتـم همه جـا دامـن آن سـلـسـلـه موی |
| راستـی گر بـچمد سرو فروغی بـه چمن | بــاغـبــان سـرو سـهـی را بــکـنـد از لـب جــوی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
