واین غزل (را) بدستور کبیر صاحب شهید شمس الدین صاحب دیوان وبکمال الدین اسمعیل نسبت میکنند وما ادری ایهما قال رحمهما الله تعالی وانا اقول:دریـن تـفـکـرم…
| واین غزل (را) بدستور کبیر صاحب شهید شمس الدین صاحب دیوان وبکمال الدین اسمعیل نسبت میکنند وما ادری ایهما قال رحمهما الله تعالی وانا اقول: | |
| دریـن تـفـکـرم ای جـان کـه گـر فـراق افـتــد | مـرا وصــال تــو دیـگـر کـی اتــفــاق افــتــد |
| همین بس است زهجران دوست عاشق را | کـه قـدر وصــل بــدانـد چــودر فـراق افــتــد |
| بــدرد هــجــر شــدم مــبــتــلــا ازآن هــردم | صــدای نــالــه مــن انــدریــن رواق افــتـــد |
| مــرا زتـــلــخـــی آن وارهــان وآنــگـــه زهــر | بـدست خـویش بـمن ده که بـر مذاق افتـد |
| زهجـرت ای بـت خـورشـید رو مـن آن مـاهم | که ازخسوف بـرسته است ودر محاق افتـد |
| زفـــرقـــت گـــل روی تـــو بـــنــده دور ازتـــو | چو بلبلیست که از جفت خویش طاق افتد |
| گــر اجــتــمـاع دگــر بــاره دیـر دســت دهـد | مــیــان روح وبـــدن زود افـــتـــراق افـــتـــد |
| بـاشک شـسـتـه شود نامه گر درو سـخـنم | بـــذکــر آرزو و شــرح اشـــتـــیــاق افــتـــد |
| زجـورهـا کـه تــو بــا بــنـده کـرده ای در روم | عــجـــب مــدار گــر آوازه در عــراق افــتـــد |
| بــود کـه بــوی وی آرد بــســیـف فـرغــانـی | نـســیـم بــاد بــهـاری گــر اتــفــاق افــتــد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
