فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 مرداد 1403

شماره ٤

ســلــام کــن ز مــن ای بــاد مــر خــراســان رامـر اهـل فــضــل و خــرد را نـه عــام نـادان راخـبــر بــیـاور ازیـشـان بــه مـن چــو داده بــویز حـال…

ســلــام کــن ز مــن ای بــاد مــر خــراســان رامـر اهـل فــضــل و خــرد را نـه عــام نـادان را
خـبــر بــیـاور ازیـشـان بــه مـن چــو داده بــویز حـال مـن بـه حـقـیقـت خـبـر مـر ایـشـان را
بـگویشـان که جـهان سـر و من چـو چـنبـر کـردبه مکر خویش و، خود این است کار گیهان را
نـگـر کـه تــان نـکـنـد غــره عــهـد و پــیـمـانـشکـه او وفــا نـکــنـد هـیـچ عــهـد و پــیـمـان را
فلان اگر بـه شک اسـت اندر آنچـه خـواهد کردجـهان بـدو، بـنگـر، گـو، بـه چـشـم بـهمان را
ازین همه بـسـتـاند بـه جـمـلـه هر چـه ش دادچــنـانـکـه بــازسـتــد هـرچــه داده بــود آن را
از آنـکـه در دهـنـش ایـن زمـان نـهـد پــسـتــاندگـر زمـان بــسـتــانـد بــه قـهـر پــسـتــان را
نـگـه کـنـیـد کـه در دسـت این و آن چـو خـراسبــه چــنـد گــونـه بــدیـدیـد مـر خــراســان را
بــه مــلــک تــرک چــرا غــره ایـد؟ یــاد کــنــیـدجـــلــال و عــزت مــحــمــود زاولــســتـــان را
کــجــاســت آنــکــه فــریـغــونـیـان زهـیـبــت اوز دســت خــویــش بــدادنــد گــوزگــانــان را؟
چــو هـنـد را بــه سـم اسـپ تــرک ویـران کـردبــه پــای پــیـلـان بــسـپــرد خـاک خـتـلـان را
کـسـی چـنـو بــه جـهـان دیـگـری نـداد نـشـانهـمـی بــه سـنـدان انـدر نـشـانـد پـیـکـان را
چـو سـیـسـتـان ز خـلـف، ری زرازیـان، بـسـتـدوز اوج کــیــوان ســـر بـــرفــراشــت ایــوان را
فـریفـتـه شـده مـی گـشـت در جـهان و، بـلـیچــنـو فــریـفــتــه بــود ایـن جــهـان فـراوان را
شـمـا فـریـفـتــگـان پــیـش او هـمـی گـفـتــیـد«هـزار ســال فـزون بــاد عـمـر ســلـطـان را»
بــه فــر دولـت او هـر کـه قـصــد ســنـدان کـردبــه زیـر دنـدان چــون مـوم یـافـت سـنـدان را
پـــریــر قـــبـــلـــه احـــرار زاولـــســـتـــان بـــودچـنـانـکـه کـعـبـه اسـت امـروز اهـل ایمـان را
کـجــاسـت اکـنـون آن فـر و آن جـلـالـت و جــاهکـه زیر خـویش هـمـی دید بـرج سـرطـان را؟
بـریخـت چـنگـش و فـرسـوده گـشـت دنـدانشچــو تــیـز کــرد بــرو مـرگ چــنـگ و دنـدان را
بـسـی کـه خـندان کـرده اسـت چـرخ گـریان رابـسـی کـه گـریان کـرده اسـت نیز خـنـدان را
قرار چـشم چـه داری بـه زیر چـرخ؟ چـو نیستقــرار هــیــچ بــه یــک حــال چــرخ گــردان را
کــنــاره گــیــر ازو کــایــن ســوار تــازان اســتکـــســـی کــنــار نــگــیــرد ســـوار تـــازان را
بـتـرس سخـت ز سختـی چـو کاری آسان شدکــه چــرخ زود کــنـد ســخــت کــار آســان را
بـرون کـنـد چـو درآید بـه خـشـم گـشـت زمـانز قــصــر قــیـصــر را و زخــان و مــان خــان را
بـر آسـمـان ز کـسـوف سـیه رهـایش نـیـسـتمــر آفـــتـــاب درفـــشـــان و مــاه تـــابـــان را
مـیـانـه کـار بـبــاش، ای پـسـر، کـمـال مـجـویکـه مـه تــمـام نـشـد جـز ز بــهـر نـقـصـان را
ز بــهـر حــال نـکـو خــویـشــتــن هـلـاک مـکـنبــه در و مـرجـان مـفـروش خـیـره مـر جـان را
نـگـاه کـن کـه بـه حـیلـت همـی هلـاک کـنـنـدز بــــهـــر پــــر نـــکـــو طـــاوســـان پــــران را
اگـر شـراب جـهـان خـلـق را چـو مـسـتـان کـردتـوشـان رهـا کـن چـون هـشـیـار مـسـتـان را
نـگـاه کــن کــه چــو فــرمـان دیـو ظــاهـر شــدنـمـانـد فــرمـان در خــلــق خــویـش یـزدان را
بـــه قـــول بـــنـــده یـــزدان قـــادرنـــد ولـــیــکبــه اعــتــقــاد هـمــه امــتــنـد شــیـطــان را
بــگـویـشــان کـه شـمـا بــه اعـتــقـاد دیـوانـیـدکـه دیو خـوانـد خـوش آید هـمـیشـه دیوان را
چو مست خفت بـه بـالینش بـر تو، ای هشیار،مـزن گـزافـه بـه انـگـشـت خـویش پـنـگـان را
زیـان نــبــود و نــبــاشــد ازو چــنــانـکــه نـبــودزیــان ز مــعــصــیـت دیـو مــر ســلــیـمــان را
تـو را تـن تـو چـو بـنـد اسـت و این جـهان زندانمــقــر خــویــش مــپــنــدار بــنــد و زنــدان را
ز عـلم و طـاعـت جـانت ضـعیف و عـریان اسـتبـه علم کوش و بـپـوش این ضـعیف عـریان را
بــه فــعــل بــنـده یـزدان نـه ای بــه نـامـی تــوخــدای را تــو چــنـانـی کـه لـالـه نـعــمـان را
بــه آشـکـاره تــن انـدر کـه کـرد جـان پــنـهـان؟بــه پــیـش او دار ایـن آشــکــار و پــنــهـان را
خـدای بــا تـو بـدیـن صـنـع نـیـک احـسـان کـردبـه قـول و فـعـل تـو بـگـزار شـکـر احـسـان را
جهان زمین و سخن تخم و جانت دهقان استبــه کـشـت بــایـد مـشـغـول بــود دهـقـان را
چـرا کـنـون کـه بــهـار اسـت جــهـد آن نـکـنـیکـه تـا یکـی بـه کـف آری مـگـر ز مـسـتـان را
من این سخـن که بـگفتـم تـو را نکومثـل اسـتمــثــل بــســنــده بــود هـوشــیـار مــردان را
دل تــو نـامـه عـقـل و سـخــنـت عـنـوان اسـتبـکـوش سـخـت و نکـو کـن ز نـامـه عـنوان را
تـــو را خـــدای ز بــــهـــر بــــقـــا پــــدیـــد آوردتــو را و خــاک و هــوا و نــبـــات و حــیــوان را
نـگـاه کــن کـه بــقــا را چــگـونـه مـی کـوشــدبــه خــردگــی مــنــگــر دانــه ســپــنــدان را
بـقـا بـه عـلم خـدا اندر اسـت و، فـرقـان اسـتســرای عــلـم و، کـلـیـد و درســت فـرقـان را
اگـر بـه عـلـم و بــقـا هـیـچ حـاجـت اسـت تـوراســوی درش بــشـتــاب و بــجــوی دربــان را
در سـرای نه چـوب اسـت بـلـکـه دانایی اسـتکـه بـنـده نـیسـت ازو بـه خـدای سـبـحـان را
بــه جــد او و بــدو جــمـلـه بــاز یـابــد گـشــتبــه روز حـشـر هـمـه مؤمـن و مـسـلـمـان را
مـــرا رســــول رســـول خــــدای فـــرمـــان دادبــه مؤمــنــان کــه بــدانـنــد قــدر فــرمــان را
کـنـون کـه دیو خـراسـان بـه جـمـلـه ویران کـردازو چـــگـــونــه ســـتـــانــم زمــیــن ویــران را
چـو خـلـق جـملـه بـه بـازار جـهل رفـتـه سـتـندهــمــی ز بـــیــم نــیــارم گــشـــاد دکـــان را
مـرا بــه دل ز خــراسـان زمـیـن یـمـگـان اسـتکــســی چــرا طــلـبــد مـر مـرا و یـمـگــان را
ز عـمر بـهره همین اسـت مر مرا که بـه شـعـربـه رشـتـه مـی کـنم این زر و در و مـرجـان را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج