بـس که فرخ رخ و شـکر لب و شـیرین دهنیرهـزن دیـن و دلــی، خــانــه کــن مــرد و زنــیمن از این بـخـت سیه خواجـه شهر جـبـشمتــو از آن روی چــو مـه خـسـر…
| بـس که فرخ رخ و شـکر لب و شـیرین دهنی | رهـزن دیـن و دلــی، خــانــه کــن مــرد و زنــی |
| من از این بـخـت سیه خواجـه شهر جـبـشم | تــو از آن روی چــو مـه خـسـرو مـلـک خــتــنـی |
| مــادر دهــر نــیــاورد چـــو تـــو شــیــریــنــی | پـــدر چـــرخ نــپـــرورده چـــو مــن کــوه کــنــی |
| دم ز کـوثــر نـزنـم تــا لـبــت انـدر نـظـر اسـت | یـاد جــنــت نـکــنـم تــا تــو در ایـن انـجــمــنـی |
| زان سـر زلف دوتـا دسـت نخـواهم بـرداشـت | تــا مــرا جــمـع نـســازی و پــریـشــان نـکــنـی |
| گر به ساق تو رسد سیم سرشکم نه عجب | که سیه چشم و سهی قامت و سیمین ذقنی |
| چـون فـلک عـاقـبـت از بـیخ بـنم خـواهد کـند | سـتـم اسـت ایـنـکـه تـو بــنـیـاد مـرا بــرنـکـنـی |
| چــشـم ایـام نـدیـده سـت و نـخـواهـد دیـدن | که وصال تـو چـو تـویی دست دهد بـر چـو منی |
| نزنی سـایه بـر آن زلف مسـلـسـل گـه رقـص | تـا از این سـلسـله صـد سـلسـله بـر هم نزنی |
| دیده بـرداشتـن از روی تو مستـحسن نیست | کـه بــه تـصـدیـق نـظـر صـاحـب وجـه حـسـنـی |
| هـیـچ دیوانـه بـه زنـجـیر نـگـنـجـد بـه نـشـاط | تــا تـو بــا سـلـسـلـه زلـف شـکـن بــرشـکـنـی |
| نـازت افـزون شــده از عـجــز فـروغـی، فـریـاد | که سـتـم پـیشه و عاشـق کش و عاجـز فکنی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
