بــس کـور دلـســت آنـکـه بــجــز تــو نـگـرانـسـتیـا خـود نـظـرش بــا تـو ودل بـاد گـرانـسـتروی تـــو دلــم را بـــســـوی خـــود نــگــران کــردآن را …
| بــس کـور دلـســت آنـکـه بــجــز تــو نـگـرانـسـت | یـا خـود نـظـرش بــا تـو ودل بـاد گـرانـسـت |
| روی تـــو دلــم را بـــســـوی خـــود نــگــران کــرد | آن را کـه دلـی هسـت بـرویت نـگـرانـسـت |
| در حـسـن نبـاشـد چـوتـو هرکـس که نکوروسـت | چـون آب نـبـاشـد بـصـفـا هرچـه روانـسـت |
| جـــان دل مــن شـــد غـــم عـــشـــق تـــو ازیــرا | دل زنده بـعشق تـو چو تـن زنده بـجـانست |
| دل کــو خــط آزادی خــویــش ازهــمــه بــســتــد | جـان داد بـخـطی که بـرو از تـو نشـانسـت |
| هــــر طــــفــــل کــــه از مــــادر ایــــام بــــزایــــد | در عشق شود پـیر اگرش بـخت جـوانست |
| هر چند که جان در خطرست از غمت ای دوست | دل کونه غم دوست خورد دشمن جانست |
| چـــون کــرد درونــی بـــغــم عــشـــق تـــعــلــق | آنـسـت درونـی کـه بـرون از دو جـهانـسـت |
| بـــا یــار غـــم عـــشـــق مــرا بـــر تـــن وبـــر دل | نی کـاه سـبـک بـاشـد ونی کوه گرانسـت |
| ســودا زده یـی دوش چــو فـرهـاد هـمـی گـفـت | کین دلبـر ما خـسـرو شـیرین پـسـرانسـت |
| مـه طـلـعـت و خـورشـید رخ و زهـره جـبـینـسـت | شکر لب وشیرین سخن وپـسته دهانست |
| تــو دلـبــر خــود را بــکــســی نـام مـگــو ســیـف | کآن چـیز که در دل گذرد دوسـت نه آنست |
| ایــنــســـت یــکــی وصــف زاوصـــاف کــمــالــش | کـنـدر دل وجـان ظـاهر واز دیده نـهـانـسـت |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
