کـــاهــل و نــاداشـــت بـــدم کـــام درآورد مـــراطـوطی اندیشـه او همچـو شـکر خـورد مراتــابــش خـورشـیـد ازل پــرورش جــان و جـهـانبـر صـفـت گـلـبـش…
| کـــاهــل و نــاداشـــت بـــدم کـــام درآورد مـــرا | طـوطی اندیشـه او همچـو شـکر خـورد مرا |
| تــابــش خـورشـیـد ازل پــرورش جــان و جـهـان | بـر صـفـت گـلـبـشـکـر پـخـت و بـپـرورد مـرا |
| گـفـتــم ای چــرخ فـلـک مـرد جــفــای تــو نـیـم | گفـت زبـون یافت مگر ای سـره این مرد مرا |
| ای شــه شــطـرنـج فـلـک مـات مـرا بــرد تــو را | ای ملـک آن تـخـت تـو را تـخـتـه این نرد مرا |
| تشنه و مستسقی تو گشته ام ای بحر چنانک | بـحـر مـحـیط ار بـخـورم بـاشـد درخـورد مـرا |
| حـسـن غـریـب تــو مـرا کـرد غـریـب دو جــهـان | فـردی تـو چـون نـکـنـد از هـمـگـان فـرد مـرا |
| رفـتــم هـنـگـام خـزان سـوی رزان دسـت گـزان | نـوحـه گـر هـجـر تــو شـد هـر ورق زرد مـرا |
| فــتــنـه عــشــاق کــنــد آن رخ چــون روز تــو را | شـهـره آفـاق کـنـد ایـن دل شــب گـرد مـرا |
| راسـت چـو شـقـه عـلـمـت رقـص کـنـانـم ز هوا | بـال مرا بـازگـشـا خـوش خـوش و منورد مرا |
| صــبــح دم ســرد زنــد از پــی خــورشــیـد زنــد | از پی خورشید تو است این نفس سرد مرا |
| جــزو ز جــزوی چــو بــریـد از تــن تــو درد کــنـد | جـزو مـن از کـل بــبــرد چـون نـبـود درد مـرا |
| بـــنــده آنــم کــه مــرا بـــی گــنــه آزرده کــنــد | چـون صـفـتـی دارد از آن مه کـه بـیازرد مـرا |
| هر کسـکی را هوسـی قسـم قضا و قدر اسـت | عــشــق وی آورد قـضــا هـدیـه ره آورد مـرا |
| اسـب سـخـن بـیش مران در ره جـان گرد مکـن | گر چـه که خـود سرمه جـان آمد آن گرد مرا |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
