روز نـوروزســت وبــوی گـل هـمـی آرد نـســیـمعـندلیب آمد که بـا گل صـحـبـتـی دارد قـدیمشـد زروی گـل مـنـور چــون رخ جــانـان جــهـانشـد زبـوی او معـطـر…
| روز نـوروزســت وبــوی گـل هـمـی آرد نـســیـم | عـندلیب آمد که بـا گل صـحـبـتـی دارد قـدیم |
| شـد زروی گـل مـنـور چــون رخ جــانـان جــهـان | شـد زبـوی او معـطـر چـون دم مجـمر نسـیم |
| روی گـل درگـلـسـتـان چـون رنگ بـررخـسـار یار | بوی خوش مضمر درو چون جود در طبـع کریم |
| تـا زروی لـالـه پـشـت خـاک گـردد همـچـو لـعـل | آفـتـاب زرگـر انـدر کـوهـهـا بــگـداخـت سـیـم |
| وقـت آن آمـد کـه کـوبــد کـوس بــرکـوهـان کـوه | رعـد اشـتـردل کـه می زد طـبـل در زیر گـلیم |
| بــلـبــل انـدر بــوسـتـان دسـتـان زدن آغـاز کـرد | بـاد صـبـح ازگـلـسـتـان آورد بـو، قـم یـانـدیـم |
| گرهمی خواهی چو من دیدار یارو وصل دوست | جهدکن تـا بـر صراط عشق بـاشی مستـقیم |
| عـافـیت را هـمـچـو مـن رنـجـوردرد عـشـق کـرد | دلبـری کز چـشم بـیمارش شفا یابـد سـقیم |
| هم بـبـوی اوچـو بـسـتـانـسـت زنـدان در سـقـر | هم بـیاد او گـلـسـتـانـسـت آتـش در جـحـیم |
| در گـریـبــان بــا چــنـان رویـی چـو مـاه وآفـتــاب | گـردنش گویی ید بـیضـاسـت در جـیب کـلیم |
| در بـهشـتـی کـنـدرو عـاصـی ز دوزخ ایمـنسـت | بـی جمال دوست رحمت را عذابـی دان الیم |
| در خـرابــات جــهـان مـسـتــان خـمـر عـشـق را | آب حـیوان بـی وصـال او شـراب مـن حـمـیـم |
| هردلـی کـز نفـخ صـور عـشـق او جـانی نیافـت | انـدرو انـفـاس روح الـلـه شـود ریـح الـعـقـیـم |
| نسـبـت عاشـق بـمعشـوقسـت اندر قرب وبـعد | گرچـه اندر کعبـه نبـود هم ازو بـاشـد حـطـیم |
| سـیف فـرغـانی اگر جـانان وجـان خـواهی بـهم | دل دو می باید که یک دل کرد نتوانی دو نیم |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
