فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 31 اردیبهشت 1403

شماره ٤٢٧: می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

مـی نـشـانـد آن دهـان تــنـگ را در خــون ســخــنکـار دنـدان مـی کـنـد بــا آن لـب مـیـگـون سـخـندر لــبــاس عــنـبــریـن از مــعــنـی رنـگــیـن، کــنـ…

مـی نـشـانـد آن دهـان تــنـگ را در خــون ســخــنکـار دنـدان مـی کـنـد بــا آن لـب مـیـگـون سـخـن
در لــبــاس عــنـبــریـن از مــعــنـی رنـگــیـن، کــنـددر نـظـرهـا جــلـوه سـبــزان تــه گـلـگـون سـخــن
تـا سـخـن مـوزون نـگـردد مـرغ بـی بــال و پـرسـتاز زمـین گـیـری بـرآیـد چـون شـود مـوزون سـخـن
دل دو نیم از درد چـون شـد، طـبـع مـی گـردد روانخـامه بـی شـق بـه دشـواری دهد بـیرون سـخـن
سـجـده شـکـرسـت واجـب چـون قـلـم بـر گـردنشمی شـود نازل بـه شـان هر کـه از گردون سـخـن
چـون گـذارندش بـه سـر از نقـطـه داغـی هر زمان؟نیسـت گر از عشق لیلی طلعتـان مجـنون سخـن
از سـیه مسـتـی قلم سـر را بـه جـای پـا گذاشـتمسـتـی افـزون می دهد از بـاده گـلـگـون سـخـن
مـــا را از خـــاک چـــون مــو از خـــمــیــر آرد بـــروناز دم خــونـگـرم و از گـیـرایـی افــســون ســخــن
مــی نـمــایـد نـالــه زارش قــلــم را ســیـنـه چــاکدور افـتــاده اسـت تـا از عـالـم بــی چـون سـخـن
هــســـتـــی ده روزه را عـــمــر مؤبـــد مــی کــنــددر اثــــر بــــاشـــد ز آب زنـــگ افـــزون ســـخــــن
بــس کـه شــد گـرد کـســادی پــرده دار گـوهـرشرشــک دارد در ضـمـیـر خــاک بــر قـارون ســخــن
خواب را صائب چو اشک از چشم من افکنده استبس که کرده است از خیال خود مرا مفتون سخن

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج