مـی نـشـانـد آن دهـان تــنـگ را در خــون ســخــنکـار دنـدان مـی کـنـد بــا آن لـب مـیـگـون سـخـندر لــبــاس عــنـبــریـن از مــعــنـی رنـگــیـن، کــنـ…
| مـی نـشـانـد آن دهـان تــنـگ را در خــون ســخــن | کـار دنـدان مـی کـنـد بــا آن لـب مـیـگـون سـخـن |
| در لــبــاس عــنـبــریـن از مــعــنـی رنـگــیـن، کــنـد | در نـظـرهـا جــلـوه سـبــزان تــه گـلـگـون سـخــن |
| تـا سـخـن مـوزون نـگـردد مـرغ بـی بــال و پـرسـت | از زمـین گـیـری بـرآیـد چـون شـود مـوزون سـخـن |
| دل دو نیم از درد چـون شـد، طـبـع مـی گـردد روان | خـامه بـی شـق بـه دشـواری دهد بـیرون سـخـن |
| سـجـده شـکـرسـت واجـب چـون قـلـم بـر گـردنش | می شـود نازل بـه شـان هر کـه از گردون سـخـن |
| چـون گـذارندش بـه سـر از نقـطـه داغـی هر زمان؟ | نیسـت گر از عشق لیلی طلعتـان مجـنون سخـن |
| از سـیه مسـتـی قلم سـر را بـه جـای پـا گذاشـت | مسـتـی افـزون می دهد از بـاده گـلـگـون سـخـن |
| مـــا را از خـــاک چـــون مــو از خـــمــیــر آرد بـــرون | از دم خــونـگـرم و از گـیـرایـی افــســون ســخــن |
| مــی نـمــایـد نـالــه زارش قــلــم را ســیـنـه چــاک | دور افـتــاده اسـت تـا از عـالـم بــی چـون سـخـن |
| هــســـتـــی ده روزه را عـــمــر مؤبـــد مــی کــنــد | در اثــــر بــــاشـــد ز آب زنـــگ افـــزون ســـخــــن |
| بــس کـه شــد گـرد کـســادی پــرده دار گـوهـرش | رشــک دارد در ضـمـیـر خــاک بــر قـارون ســخــن |
| خواب را صائب چو اشک از چشم من افکنده است | بس که کرده است از خیال خود مرا مفتون سخن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
