زدنــدان ریــخــتــن عــقــد ســخــن زیـر و زبــرگــرددکف افسوس می گردد صدف چون بی گهر گرددبـه اندک فـرصـتـی می گـردد از جـان سـیر تـن پـرورزگـوهـرهـا…
| زدنــدان ریــخــتــن عــقــد ســخــن زیـر و زبــرگــردد | کف افسوس می گردد صدف چون بی گهر گردد |
| بـه اندک فـرصـتـی می گـردد از جـان سـیر تـن پـرور | زگـوهـرهـای فـربــه رشــتــه لـاغــر زودتــر گـردد |
| مکش رو در هم از طـوفان چـو بـی ظـرفان درین دریا | کـه هر چـینی کـه بـر ابـرو زنی موج خـطـر گـردد |
| اگر چون خار و خس خود را زبی برگی سبک سازی | دریـن دریـا تــرا هـر مـوجــه ای بــال دگــر گــردد |
| زخـود بـیگـانه، بـا خـلـق آشـنـا گـشـتـم نـدانـسـتـم | کـه هـر کـس آشـنـای خـود نـگـردد دربــدر گـردد |
| مــرا مــی زیـبــد از اهـل بــصــیـرت لــاف بــیـنــایـی | بـــه قـــدر داغ اگــر دل آدمــی را دیــده ور گــردد |
| بـه ذوقی شویم از جان دست در سرچشمه تـیغش | که خـضـر از آب حـیوان بـا دهان خـشـک بـرگردد |
| رود از دست بـیرون زر چـو بـیش از قدر حـاجـت شد | که خـون فاسـد چـو شد آهن ربـای نیشتـر گردد |
| کنار و بـوس می خـواهم زخـوبـان، نیسـتـم طـوطی | کـه از آیینه رخـسـاران بـه حـرف و صـوت بـرگردد |
| دل روشــن زمــوج انــقــلــاب آســوده مــی بــاشــد | نـجــنـبــد آب گـوهـر بــحــر اگــر زیـر و زبــر گـردد |
| دل افـســرده نـگـشـایـد بــه حــرف دلـگـشـا صـائب | نـسـیم از غـنـچـه پـیکـان گـریبـان چـاک بـرگـردد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
