فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 31 اردیبهشت 1403

شماره ٤١٠: اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

انـدکـی کــوتــاه کــن زلـف بــلـنـد خــویـشــتــنتــا مـبــادا نـاگـه افـتــی در کـمـنـد خــویـشــتــنگـر چـه ایـن تـعـلـیـم بـهـر مـن نـدارد صـرفـه …

انـدکـی کــوتــاه کــن زلـف بــلـنـد خــویـشــتــنتــا مـبــادا نـاگـه افـتــی در کـمـنـد خــویـشــتــن
گـر چـه ایـن تـعـلـیـم بـهـر مـن نـدارد صـرفـه ایتــا شـوی واقـف ز حــال مـسـتــنـد خــویـشـتــن
لـیـک مـی دانـم کـه از فـولـاد اگـر بــاشــد دلـتبــرنـمـی آیـی بــه مـژگـان کـشـنـد خــویـشـتــن
نـاز در تــسـخــیـر مـا گـر مـی کـنـد اسـتــادگـیمـشـورت کـن بـا دل مشـکـل پـسـند خـویشـتـن
حسن چون افتاد شیرین، دل ز خود هم می بردنـیـشـکـر بــیـرون نـمـی آیـد ز بــنـد خـویـشـتــن
ز اشـتـیـاق خـویش در یک جـا نـمـی گـیـرد قـرارای خوشا حسنی که خود باشد سپند خویشتن
شـکـر این معـنی کـه عـیسـای زمانت کـرده اندایـنـقـدر غــافـل مـشــو از دردمـنـد خــویـشــتــن
لـب نـگـه دار از لـب سـاغـر کـه نـادم مـی شـودهـر کــه انـدازد در آب تــلــخ، قــنـد خــویـشــتــن
سـعـی تـا حـد تـوکـل دسـت و پــایـی مـی زنـدچون بـه این وادی رسی پـر کن سمند خویشتـن
پــــنـــد دل صـــائب مـــرا از کـــوی او آواره کـــردهـیـچ کـافـر گـوش نـگـذارد بـه پـنـد خـویـشـتـن!

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج