خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / فروغی بسطامی / شماره ٣٩٥: ای که ز آب زندگی لعل تو می دهد نشان

شماره ٣٩٥: ای که ز آب زندگی لعل تو می دهد نشان

ای کــه ز آب زنــدگــی لــعــل تـــو مــی دهــد نــشــانخـیـز و بــه دیـده ام نـشـیـن، آتـش دل فـرو نـشـانبــا هـمــه جــهـد از آن کــمــر، هـیـچ نـدا…

ای کــه ز آب زنــدگــی لــعــل تـــو مــی دهــد نــشــان	خـیـز و بــه دیـده ام نـشـیـن، آتـش دل فـرو نـشـان
بــا هـمــه جــهـد از آن کــمــر، هـیـچ نـداشــتــم خــبــر	بـا هـمـه سـعـی از آن دهـن، هیچ نـیافـتـم نـشـان
سر خوش و مست و بیهشم،در همه نشئه ای خوشم	بــار فــلـک نـمـی کــشــم، از کــرم ســبــوکـشــان
نــــزد حــــبــــیـــب کــــرده ام قــــصــــه درد اهــــل دل	پــیـش طـبــیـب گـفـتـه ام صـورت حـال نـاخـوشـان
مـن کـه بـه قـوت جـنـون، سـلـسـلـه ها گـسـسـتـه ام	بــســتــه مـرا بــه راســتــی زلـف کـج پــریـوشــان
هــر چـــه ز جـــور خـــوی تـــو، مــی گـــذرم ز روی تـــو	می کشدم به سوی تو، دست طلب کشان کشان
بـــاده اگــر نــمــی دهــی خـــون مــرا بـــه جـــام کـــن	مـرهـم اگـر نـمـی نـهـی، زخــم مـرا نـمـک فـشـان
بـــا تـــو مــی حـــرام را کــرده حـــلــال مــحـــتـــســب	چنگ بکوب و نی بزن، بوسه بـبـخش و می چشان
مــــرده اگــــر نــــدیــــده ای زنــــده جـــــاودان شـــــود	پــای بــنـه مـسـیـح وش بــر سـر خـاک خـامـشـان
طـــره عـــنــبـــریــن تـــو غـــالـــیــه ســـای انــجـــمــن	پــســتــه نـوشـخــنـد تــو نـشئه فـزای بــیـهـشـان
در غــم رویــت ای پـــری ســوخـــتـــه شــد دل مــلــک	بــس کـه رســیـد بــر فــلـک آه جــگـر بــر آتــشــان
تـــا دم بـــاد صــبـــح دم زلــف تــو مــی زنــد بـــه هــم	جــمـع چــگــونـه مـیـشــود حــال دل مـشــوشــان
تــا شــده ســیــلــی غــمــت عــلــت ســرخ رویــی ام	رشـک بـرند از این عـمل، چـهره بـه خـون منقشـان
ای کــه خــدنـگ شــســت تــو کــرده نــشــان دل مــرا	چـون نکنم ز دسـت تـو شکوه بـه شـاه جـم نشـان
وارث تـــاج و تـــخــت جـــم، نــاصــردیــن شــه عــجـــم	کـز پـی خـدمتـش فـلـک بـسـتـه کـمر ز کـهکـشـان
آن کـــه ز نـــور روی او یـــافـــتــــه مـــهـــر زیـــب و فـــر	وان که ز خـاک پـای او جـسـتـه سـپـهر عـز و شـان
دادگـــرا دعـــای مـــن کـــرده بــــه دشــــمـــنـــان تــــو	آن چـه نـمـوده در جـدل تــیـغ اجـل بــه سـرکـشـان
آن کـــه فـــرامــش از دلــم هــیــچ نــشـــد فـــروغـــیــا	آه کــه شــد ز خــاطــرش نـام مــن از فــرامــشــان