رحـم کـن ار زخـم شـوم سـر بـه سـرمـرهـم صـبـرم ده و رنـجـم بــبـرور هــمــه در زهــر دهـی غــوطــه امزهـر مـرا غـوطـه ده انـدر شــکـربــحــر اگــر تــ…
| رحـم کـن ار زخـم شـوم سـر بـه سـر | مـرهـم صـبـرم ده و رنـجـم بــبـر |
| ور هــمــه در زهــر دهـی غــوطــه ام | زهـر مـرا غـوطـه ده انـدر شــکـر |
| بــحــر اگــر تــلــخ بــود هـمـچــو زهـر | هسـت صـدف عصمت جـان گهر |
| ابــر تــرش رو کــه غــم انـگــیـز شــد | مـژده تــو دادیـش ز رزق و مـطـر |
| مـادر اگـر چـه کـه همـه رحـمـتـسـت | رحـمـت حـق بـین تـو ز قـهر پـدر |
| ســـرمــه نــو بـــایــد در چـــشــم دل | ور نـه چـه دانـد ره سـرمـه بـصـر |
| بــود بــه بــصـره بــه یـکـی کـو خـراب | خــانـه درویـش بــه عـهـد عــمـر |
| مفلس و مسـکین بـد و صاحـب عیال | جـمـلـه آن خـانـه یک از یک بـتـر |
| هـر یـک مــشــهـور بــخــواهـنـدگــی | خـلق ز بـس کدیه شان بـر حـذر |
| بــود لــحــاف شــبــشــان مــاهـتــاب | روز طــواف هـمـشــان در بــه در |
| گــر بـــکــنــم قــصــه ز ادبــیــرشــان | درد دل افـــزایـــد بــــا درد ســـر |
| شــاه کـریـمـی بــرســیـد از شــکــار | شد سـوی آن خـانه ز گرد سـفر |
| در بــزد از تــشـنـگـی و آب خـواسـت | آمـد از آن خـانـه یـتـیـمـی بـه در |
| گفت که هست آب ولی کوزه نیست | آب یـتـیـمـان بــود از چـشـم تــر |
| شـاه در ایـن بـود کـه لـشـکـر رسـیـد | همـچـو سـتـاره همـه گـرد قـمـر |
| گــفـــت بـــرای دل مــن هــر یــکــی | در حـق ایـن قـوم بـبـخـشـیـد زر |
| گـنـج شــد آن خــانـه ز اقـبــال شــاه | روشــن و آراســتـــه زیــر و زبـــر |
| ولــولــه و آوازه بـــه شــهــر اوفــتـــاد | شـهـر بــه نـظـاره پـی یـک دگـر |
| گـفــت یـکـی کأخــر ای مـفــلـســان | کـشـت بـه یک روز نـیـاید بـه بـر |
| حــال شــمـا دی هـمـگــان دیـده انـد | کن فیکون کس نشـود بـخـت ور |
| ور بــشــود بــخــت ور آخــر چــنــیــن | کی شود او همچو فلک مشتهر |
| گـفـت کـریمی سـوی بـر ما گـذشـت | کرد در این خـانه بـه رحـمت نظر |
| قصـه درازسـت و اشـارت بـس اسـت | دیده فزون دار و سخـن مخـتـصر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
