فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 1 خرداد 1403

شماره ٣٣٩: مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار

مــرا بــگــاه ده ای ســاقــی کــریــم عــقــارکه دوش هیچ نخفتم ز تـشنگی و خمارلبـم که نام تـو گوید بـه بـاده اش خـوش کـنسرم خمار تـو دارد بـه مستیش ت…

مــرا بــگــاه ده ای ســاقــی کــریــم عــقــارکه دوش هیچ نخفتم ز تـشنگی و خمار
لبـم که نام تـو گوید بـه بـاده اش خـوش کـنسرم خمار تـو دارد بـه مستیش تو بـخار
بــریـز بــاده بــر اجــســامـم و بــر اعــراضــمچـنـانک هیچ نمـاند ز مـن رگـی هشـیار
وگــر خــراب شــوم مــن بــود رگــی بــاقــیچو جغد هل که بـگردد در این خراب دیار
چـو لـاله زار کـن این دشـت را بـه بـاده لـعـلروا مـدار کــه مـوقــوف داریـم بــه بــهـار
ز توست این شجره و خرقه اش تو دادستیکه از شراب تو اشکوفه کرده اند اشجار
مـرا چـو مسـت کـنی زین شـجـر بـرآرم سـربـه خنده دل بـنمایم بـه خلق همچو انار
مـرا چـو وقـف خـرابــات خـویـش کـردسـتــیتـوام خـراب کنی هم تـو بـاشـیم معـمار
بــیـار رطــل گـران تــا خــمـش کـنـم پــی آننه لایقـسـت که بـاشـد غـلام تـو مکثـار

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج