فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 خرداد 1403

شماره ٣٢٧: چرا ز قافله یک کس نمی شود بیدار

چــرا ز قـافـلـه یـک کـس نـمـی شـود بــیـدارکــه رخــت عــمـر ز کـی بــاز مـی بــرد طــرارچــــرا ز خـــواب و ز طـــرار مـــی نـــیـــازاریچــرا از او…

چــرا ز قـافـلـه یـک کـس نـمـی شـود بــیـدارکــه رخــت عــمـر ز کـی بــاز مـی بــرد طــرار
چــــرا ز خـــواب و ز طـــرار مـــی نـــیـــازاریچــرا از او کــه خــبــر مــی کــنــد کــنــی آزار
تـو را هـر آنـک بـیازرد شـیخ و واعـظ تـوسـتکـه نیسـت مـهر جـهان را چـو نـقـش آب قـرار
یـکـی هـمـیـشـه هـمـی گـفـت راز بـا خـانـهمـشــو خــراب بــه نـاگــه مـرا بــکــن اخــبــار
شــبــی بــه نـاگــه خــانـه بــر او فــرود آمــدچـه گـفـت گـفـت کـجـا شـد وصـیـت بـسـیـار
نـگـفـتـمـت خـبــرم کـن تـو پـیـش از افـتـادنکـه چـاره سـازم مـن بــا عـیـال خـود بـه فـرار
خـبــر نـکـردی ای خـانـه کـو حــق صـحــبــتفــروفــتــادی و کــشــتــی مــرا بـــه زاری زار
جــواب گــفــت مــر او را فــصــیـح آن خــانــهکـه چـنـد چـنـد خـبـر کـردمـت بـه لـیل و نـهار
بـدان طـرف که دهان را گشـادمی بـشـکـافکـه قـوتـم بـرسـیـدسـت وقـت شـد هـش دار
همی زدی بـه دهانم ز حـرص مـشـتـی گـلشـکـاف هـا هـمـی بــسـتـی سـراسـر دیـوار
ز هـر کـجـا کـه گـشـادم دهـان فـروبــسـتـینـهـشـتـیم کـه بـگـویم چـه گـویم ای مـعـمـار
بدان که خانه تن توست و رنج ها چو شکافشــکــاف رنـج بــه دارو گـرفــتــی ای بــیـمـار
مـثــال کـاه و گـلـسـت آن مـزوره و مـعـجــونهـلـا تــو کـاه گـل انـدر شـکـاف مـی افـشــار
دهــان گــشــایـد تــن تــا بــگــویـدت رفــتــمطــبـــیــب آیــد و بـــنــدد بـــر او ره گــفــتـــار
خــمـار درد ســرت از شــراب مـرگ شـنـاسمــده شــراب بــنـفــشــه بــهـل شــراب انــار
وگر دهی تو بـه عادت دهش که روپوشستچـه روی پـوشـی زان کـوسـت عـالم الاسـرار
بـــخــور شــراب انــابـــت بــســاز قــرص ورعز تــوبــه سـاز تـو مـعـجـون غـذا ز اسـتــغـفـار
بـگـیـر نـبـض دل و دیـن خـود بــبـیـن چـونـینــگــاه کــن تــو بــه قــاروره عــمــل یــک بــار
بـــه حـــق گـــریــز کـــه آب حـــیـــات او داردتــو زیـنــهــار از او خــواه هــر نــفــس زنــهــار
اگر کیسـت بـگوید که خـواست فایده نیستبگو که خواست از او خاست چون بود بی کار
مـریـد چـیـسـت بــه تــازی مـریـد خـواهـنـدهمـریـد از آن مـرادســت و صــیـد از آن شــکــار
اگـر نخـواسـت مـرا پـس چـرام خـواهان کـردکــه زرد کـــرد رخـــم را فـــراق آن رخـــســـار
وگـر نـه غـمـزه او زد بــه تــیـغ عــشــق مـراچـراست این دل من خون و چشم من خونبـار
خـــزان مــریــد بـــهــارســت زرد و آه کــنــاننـه عـاقـبــت بــه سـر او رسـیـد شـیـخ بــهـار
چـو زنـده گـشـت مـرید بـهـار و مـرده نـمـانـدمــریــد حــق ز چــه مــانــد مــیــان ره مــردار
بــه سـوی بــاغ بــیـا و جــزای فـعـل بــبــیـنشــکـوفــه لـایـق هـر تــخــم پــاک در اظــهـار
چــو واعـظـان خــضـرکـسـوه بــهـار ای جــانزبــان حــال گــشــا و خــمـوش بــاش ای یـار

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج