اگــرچــه راه بــســی بــود تــا مـن از آتــشدلم بـسوخـت ز عشق تـو چـون تـن از آتـشز سـوز عـشـق تـو در سـینه چـو کـوره مـندلــم گــرفــت حـــرارت چـــ…
| اگــرچــه راه بــســی بــود تــا مـن از آتــش | دلم بـسوخـت ز عشق تـو چـون تـن از آتـش |
| ز سـوز عـشـق تـو در سـینه چـو کـوره مـن | دلــم گــرفــت حـــرارت چـــو آهــن از آتـــش |
| ز بـاد دم شـودش سـیم و زر روان چـون آب | اثــرپــذیـر چــو شــد خــاک مـعــدن از آتــش |
| ز بـــاد ســـرد کـــز آن کــوی آورد خـــاکــی | چــو آب گــرم فــتــد جــوش در مـن از آتــش |
| بــعــشــق دانــه دل را چــو کــاه داد بــبــاد | دلـم اگـرچــه نـگـه داشــت خــرمـن از آتــش |
| نـبـود ایـمـن از آفـات، در گـریـخـت بـعـشـق | نــدیــده ام کــه کــنــد عــود مأمــن از آتــش |
| چو بستدش ز جهان و بخود گرفتش عشق | چو ماهی است که کردست مسکن از آتش |
| اگـرچــه شـمـع ســر انـدر دهـان گـاز نـهـاد | گــرفــت نــور و بــرافــراخــت گــردن از آتــش |
| دل مـجــرد از آفـات غــیـر مـحــفـوظــســت | کـه بـی فـتـیل سـلـیم اسـت روغـن از آتـش |
| ز کـار عــشــق بــتــن رنـج مـی رســد آری | مــدام دود بـــود قــســم گــلــخــن از آتـــش |
| نـصــیـب دیـده مـن از رخ تــو حــرمـانـســت | هـمـیـشـه دود خـورد چــشـم روزن از آتــش |
| بـنور عشـق کند حـسـن همچـو گلشن دل | بــلــی چــراغ کــنـد خــانـه روشــن از آتــش |
| بـعـشـق راه تـوان یافـت سـوی تـو که کلیم | بـــــبـــــرد راه بـــــوادی ایــــمــــن از آتــــش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
