ای از ورای پـــرده هــا تـــاب تــو تــابـــســتــان مــاما را چـو تـابـسـتـان بـبـر دل گرم تـا بـسـتـان ماای چـشـم جـان را تــوتــیـا آخـر کـجـا رفـت…
| ای از ورای پـــرده هــا تـــاب تــو تــابـــســتــان مــا | ما را چـو تـابـسـتـان بـبـر دل گرم تـا بـسـتـان ما |
| ای چـشـم جـان را تــوتــیـا آخـر کـجـا رفـتــی بــیـا | تــا آب رحــمـت بــرزنـد از صـحــن آتــشــدان مـا |
| تـا سـبــزه گـردد شـوره هـا تـا روضـه گـردد گـورهـا | انـگـور گـردد غـوره هـا تــا پــخـتـه گـردد نـان مـا |
| ای آفــتـــاب جــان و دل ای آفــتــاب از تــو خــجــل | آخر بـبین کاین آب و گل چون بـست گرد جان ما |
| شــد خــارهـا گــلــزارهـا از عــشــق رویـت بــارهـا | تــا صــد هـزار اقــرارهـا افــکــنــد در ایـمــان مــا |
| ای صـورت عشـق ابـد خـوش رو نمودی در جـسـد | تـا ره بــری سـوی احـد جـان را از ایـن زنـدان مـا |
| در دود غـم بـگـشـا طـرب روزی نـمـا از عـین شـب | روزی غریب و بـوالعجـب ای صـبـح نورافشـان ما |
| گــوهـر کــنـی خــرمــهـره را زهـره بــدری زهـره را | سلطان کنی بی بهره را شاباش ای سلطان ما |
| کــو دیـده هـا درخــورد تــو تــا دررســد در گـرد تــو | کـو گـوش هوش آورد تـو تـا بـشـنـود بـرهـان مـا |
| چون دل شود احسان شمر در شکر آن شاخ شکر | نـعــره بــرآرد چــاشــنـی از بــیـخ هـر دنـدان مـا |
| آمـد ز جــان بــانـگ دهـل تــا جــزوهـا آیـد بــه کـل | ریحان به ریحان گل به گل از حبـس خارستان ما |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
