ای از ورای پـــرده هــا تـــاب تــو تــابـــســتــان مــاما را چـو تـابـسـتـان بـبـر دل گرم تـا بـسـتـان ماای چـشـم جـان را تــوتــیـا آخـر کـجـا رفـت…
ای از ورای پـــرده هــا تـــاب تــو تــابـــســتــان مــا | ما را چـو تـابـسـتـان بـبـر دل گرم تـا بـسـتـان ما |
ای چـشـم جـان را تــوتــیـا آخـر کـجـا رفـتــی بــیـا | تــا آب رحــمـت بــرزنـد از صـحــن آتــشــدان مـا |
تـا سـبــزه گـردد شـوره هـا تـا روضـه گـردد گـورهـا | انـگـور گـردد غـوره هـا تــا پــخـتـه گـردد نـان مـا |
ای آفــتـــاب جــان و دل ای آفــتــاب از تــو خــجــل | آخر بـبین کاین آب و گل چون بـست گرد جان ما |
شــد خــارهـا گــلــزارهـا از عــشــق رویـت بــارهـا | تــا صــد هـزار اقــرارهـا افــکــنــد در ایـمــان مــا |
ای صـورت عشـق ابـد خـوش رو نمودی در جـسـد | تـا ره بــری سـوی احـد جـان را از ایـن زنـدان مـا |
در دود غـم بـگـشـا طـرب روزی نـمـا از عـین شـب | روزی غریب و بـوالعجـب ای صـبـح نورافشـان ما |
گــوهـر کــنـی خــرمــهـره را زهـره بــدری زهـره را | سلطان کنی بی بهره را شاباش ای سلطان ما |
کــو دیـده هـا درخــورد تــو تــا دررســد در گـرد تــو | کـو گـوش هوش آورد تـو تـا بـشـنـود بـرهـان مـا |
چون دل شود احسان شمر در شکر آن شاخ شکر | نـعــره بــرآرد چــاشــنـی از بــیـخ هـر دنـدان مـا |
آمـد ز جــان بــانـگ دهـل تــا جــزوهـا آیـد بــه کـل | ریحان به ریحان گل به گل از حبـس خارستان ما |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج