زهی از زلف تـو جـان حلقه در گوشســمـاع قــول تــو نـایـد ز هـر گــوشزدیـدار تــو مـا را پــر گــهـر چــشــمزگـفــتــار تــو مـارا پــر شــکــر گـوشگـه…
| زهی از زلف تـو جـان حلقه در گوش | ســمـاع قــول تــو نـایـد ز هـر گــوش |
| زدیـدار تــو مـا را پــر گــهـر چــشــم | زگـفــتــار تــو مـارا پــر شــکــر گـوش |
| گـهـر در آسـتـین بـاید نـه در چـشـم | شـکـر انـدر دهـان بـایـد نـه در گـوش |
| پـــی دیــدار و گــفـــتـــار تـــو دایــم | ز رویم چـشـم می بـاید ز سـر گوش |
| تــو شـیـر انـدام آهـو چــشــم دادی | مــن بــیـدار دل را خــواب خــرگــوش |
| ســخــن گـویـی و رو در پــرده داری | همه بـی بـهره اند از تـو مـگـر گـوش |
| ز رویـت دیـده هـر شـوخ چــشـمـی | چــنـان مـحـروم بــادا کـز نـظـر گـوش |
| زاشــعــار ســبـــک رو خــامــه مــن | گـران شـد عـالـمـی را از گـهر گـوش |
| زمـن این شـعـر دارد چـشـم بـد دور | مـگـس را نـدهمـی از روی خـرگـوش |
| بشعر خشک وصلش داشتم چشم | نکرد آن نکته را آن خوش پـسر گوش |
| مـــرا انـــدر نــظـــر نـــاورد وآنــگـــاه | نکرد از طبع خشک این شعر ترگوش |
| چو زین معنیش پـرسیدم بـمن گفت | نشـاید خـاک در چـشـم آب در گوش |
| وگـرچــه نـزد مـن نـظـم تــو درسـت | کجـا بـی زر تـوانش بـسـت بـر گوش |
| بـوصـفـت سـیف فرغـانی بـیاراسـت | جــهــانــی را بــمــرواریـد و زر گــوش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
