چـو شدبـخـنده شکر بـار پـسـتـه دهنششــد آب لـطــف روان از لـب چــه ذقـنـشازآنش آب دهن چـون جـلاب شـیرینسـتکه هست همچو شکر مغز پسته دهنشگشاده شست جفا ا…
| چـو شدبـخـنده شکر بـار پـسـتـه دهنش | شــد آب لـطــف روان از لـب چــه ذقـنـش |
| ازآنش آب دهن چـون جـلاب شـیرینسـت | که هست همچو شکر مغز پسته دهنش |
| گشاده شست جفا ابروی کمان شکلش | کـشـیده تـیر مژه نرگـس سـپـه شـکـنش |
| کــمـان ابــروی او تــیـر غــمـزه یـی نـزنـد | که دل نگیرد همچـون هدف بـخویشتـنش |
| بــرآفــتــاب کـجــا ســایـه افــگـنـد هـرگـز | مهی که مطلع حسنست جیب پـیرهنش |
| بــرهـنـه گـر شـود آب روان جــان بــیـنـی | چــو در پــیـالـه شــراب از قـرابــه بــدنـش |
| چـو زیـر بــرگ بـنـفـشـه گـل سـپـیـد بـود | بـزیـر مـوی چـو شـعـر سـیه حـریـر تـنـش |
| بـزیـر هـر شـکـنـش عـنـبـرسـت خـرواری | که بـاربـند عـبـیرسـت زلف چـون رسـنش |
| مـیـان آتــش شــوقــنـد و آب دیـده هـنـوز | بـزیـر خـاک شـهـیـدان سـوخـتـه کـفـنـش |
| مرا کـه در طـلبـش خـضـروار می گشـتـم | چــوآب حــیـوان نــاگــاه بــود یــافــتــنــش |
| کجـا رسـم زلب او بـبـوسـه یی چـو دمی | (رهـا نـمــی کــنـد ایـام درکــنــار مــنـش) |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
