فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 31 اردیبهشت 1403

شماره ٢٨٤: از رشته جان تاب برد موی میانش

از رشــتــه جــان تــاب بــرد مــوی مـیـانـشاز رفـــتـــن دل آب خـــورد ســـرو روانـــشآن شــاهـســواری کــه مـنـم دل نـگــرانـشتـیری است که از خـانه …

از رشــتــه جــان تــاب بــرد مــوی مـیـانـشاز رفـــتـــن دل آب خـــورد ســـرو روانـــش
آن شــاهـســواری کــه مـنـم دل نـگــرانـشتـیری است که از خـانه زین است کمانش
چـون نقطـه موهوم که قسـمت کندش هیچپــوشـیـده تـر از خـنـده شـود راز دهـانـش
در جـلـوه گـهـش زخـم نـمـایـان بـود آغـوشتـرکی کـه بـه شـمشـیر زند حـرف،میانش
از جــــلـــوه کـــنـــد آب دل اهـــل نـــظـــر راپــیـوســتــه ازان تــازه بــود ســرو روانــش
از گرد لبـش چـون خـط مشـکـین نشـود دورحـرفـی کـه نـدانـسـتــه بــرآیـد ز دهـانـش
از خـــانـــه آیــیــنـــه صـــبـــوحـــی زده آیــداز چشم خود آن کس که بـود رطل گرانش
گـر تــیـغ زبــانـش نـکـنـد مـوی شــکــافــیمشـکـل که حـدیثـی بـه لب آید ز دهانش
دارد چـو هدف درخـم مـن سـخـت کـمـانـیکـز تــیـر کــجــی بــرد بــرون زور کـمـانـش
موری است کشیده است به بر تنگ شکرراخـالـی کـه نمـایان شـده از کـنـج دهانـش
صائب چه خیال است که در دست من افتـدسیبی که سهیل است ز خونابه کشانش

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج