فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 8 خرداد 1403

شماره ٢٧: آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفتست پا

جـــبــــاروار و زفـــت او دامـــن کـــشـــان مـــی رفـــت اوتـسخرکنان بـر عاشقان بـازیچـه دیده عشق رابــــس مـــرغ پــــران بــــر هـــوا از دام هـــ…

جـــبــــاروار و زفـــت او دامـــن کـــشـــان مـــی رفـــت اوتـسخرکنان بـر عاشقان بـازیچـه دیده عشق را
بــــس مـــرغ پــــران بــــر هـــوا از دام هـــا فـــرد و جـــدامـی آیـد از قـبــضـه قـضــا بــر پــر او تــیـر بــلـا
ای خـواجـه سـرمسـتـک شدی بـر عاشقان خـنبـک زدیمست خـداوندی خـود کشتـی گرفتـی بـا خـدا
بــر آسـمـان هـا بــرده سـر وز سـرنـبــشـت او بـی خـبــرهمیان او پـرسـیم و زر گوشـش پـر از طـال بـقا
از بــوســه هـا بــر دســت او وز ســجــده هـا بــر پــای اووز لــورکــنـد شــاعــران وز دمــدمـه هـر ژاژخــا
بـــاشـــد کـــرم را آفـــتـــی کـــان کـــبـــر آرد در فـــتـــیاز وهم بـیمـارش کـنـد در چـاپـلـوسـی هر گـدا
بــــدهـــد درم هـــا در کـــرم او نـــافـــریـــدســـت آن درماز مال و ملک دیگری مردی کـجـا بـاشـد سـخـا
فـرعــون و شــدادی شــده خــیـکـی پــر از بــادی شــدهموری بـده مـاری شـده وان مـار گـشـتـه اژدها
عـشـق از سـر قـدوسـیـی هـمـچــون عـصـای مـوسـیـیکو اژدها را می خـورد چـون افکند موسی عصا
بــر خــواجــه روی زمــیــن بــگــشــاد از گــردون کــمــیـنتیری زدش کز زخم او همچون کمانی شد دوتا
در رو فــــتــــاد او آن زمـــان از ضــــربــــت زخــــم گــــرانخـرخـرکنان چـون صـرعیان در غرغره مرگ و فنا
رســوا شــده عـریـان شـده دشـمـن بــر او گـریـان شـدهخویشان او نوحـه کنان بـر وی چـو اصحـاب عزا
فـــرعـــون و نــمــرودی بـــده انــی انــا الـــلـــه مــی زدهاشــکــســتــه گــردن آمـده در یـارب و در ربــنـا
او زعـــفـــرانـــی کـــرده رو زخـــمـــی نـــه بـــر انـــدام اوجـز غـمزه غـمازه ای شـکـرلـبـی شـیرین لـقـا
تـیـرش عـجـبــتــر یـا کـمـان چـشـمـش تـهـیـتـر یـا دهـاناو بـی وفـاتـر یا جـهـان او مـحـتـجـبـتـر یا هـمـا
اکــنــون بــگــویــم ســر جــان در امــتــحــان عــاشــقــاناز قـفـل و زنجـیر نهان هین گوش ها را بـرگشـا
کــی بــرگــشــایـی گــوش را کــو گـوش مـر مـدهـوش رامخـلص نبـاشـد هوش را جـز یفعل الله ما یشـا
این خـواجـه بـاخـرخـشـه شـد پـرشـکسـتـه چـون پـشـهنالان ز عـشـق عـایشـه کابـیض عینی من بـکا
انــا هــلــکــنــا بـــعـــدکـــم یــا ویــلــنــا مــن بـــعـــدکــممـقـت الـحـیـوه فـقـدکـم عـودوا الـیـنـا بـالـرضـا
الـعـقـل فـیـکـم مـرتــهـن هـل مـن صـدا یـشـفـی الـحـزنو القلب منکم ممتـحـن فـی وسـط نیران النوی
ای خـواجـه بـا دسـت و پـا پـایـت شـکـسـتـسـت از قـضـادل ها شکستی تـو بـسی بـر پـای تـو آمد جزا
ایـن از عــنـایـت هـا شــمـر کـز کـوی عــشــق آمـد ضــررعشق مجـازی را گذر بـر عشق حـقست انتـها
غـازی بـه دسـت پـور خـود شـمـشـیر چـوبـین مـی دهـدتـا او در آن اسـتـا شـود شـمشـیر گیرد در غـزا
عـشـقـی کـه بـر انـسـان بـود شـمـشـیر چـوبـین آن بـودآن عشـق بـا رحـمان شود چـون آخـر آید ابـتـلا
عــشــق زلــیــخــا ابـــتــدا بــر یــوســف آمــد ســال هــاشد آخر آن عشق خـدا می کرد بـر یوسف قفا
بــگـریـخــت او یـوسـف پــیـش زد دســت در پــیـراهـنـشبـدریـده شـد از جـذب او بـرعـکـس حـال ابــتـدا
گــفــتـــش قــصــاص پـــیــرهــن بـــردم ز تــو امــروز مــنگفتـا بـسـی زین ها کند تـقلیب عـشـق کبـریا
مــطــلــوب را طــالــب کــنــد مــغــلــوب را غــالــب کــنـدای بـس دعاگو را که حـق کرد از کرم قبـله دعا
بــاریـک شـد ایـن جــا سـخـن دم مـی نـگـنـجـد در دهـنمن مغلطـه خـواهم زدن این جـا روا بـاشـد دغا
او مـی زنـد مـن کـیـســتــم مـن صـورتــم خــاکـیـســتــمرمـال بــر خـاکـی زنـد نـقـش صـوابـی یـا خـطـا
ایـن را رهـا کــن خــواجــه را بــنـگــر کــه مـی گـویـد مـراعـشـق آتـش اندر ریش زد ما را رها کردی چـرا
ای خــواجـــه صــاحــب قــدم گــر رفــتـــم ایــنــک آمــدمتـا مـن در این آخـرزمـان حـال تـو گـویـم بـرمـلـا
آخـــر چـــه گـــویــد غـــره ای جـــز ز آفـــتـــابـــی ذره ایاز بـحـر قـلـزم قـطـره ای زین بـی نهایت ماجـرا
چــون قــطــره ای بــنـمــایـدت بــاقــیـش مـعــلــوم آیـدتز انـبـار کـف گـنـدمـی عـرضـه کـننـد انـدر شـرا
کـفــی چــو دیـدی بــاقــیـش نـادیـده خــود مـی دانـیـشدانیش و دانی چـون شود چون بـازگردد ز آسیا
هـســتــی تــو انـبــار کـهـن دســتــی در ایـن انـبــار کـنبـنگـر چـگونه گندمی وانگه بـه طـاحـون بـر هلا
هست آن جهان چون آسیا هست آن جهان چون خرمنیآن جـا همین خـواهی بـدن گر گندمی گر لوبـیا
رو تــرک ایـن گـو ای مـصـر آن خـواجــه را بــیـن مـنـتــظـرکـو نیم کـاره می کـند تـعـجـیل می گـوید صـلا
ای خـواجـه تـو چـونـی بـگـو خـسـتـه در این پـرفـتـنـه کـودر خـاک و خـون افتـاده ای بـیچـاره وار و مبـتـلا
گـفـت الـغـیـاث ای مـسـلـمـیـن دل هـا نـگـهـداریـد هـیـنشد ریخته خود خون من تا این نبـاشد بـر شما
مـن عــاشــقـان را در تــبــش بــســیـار کـردم ســرزنـشبـا سـینه پـرغـل و غـش بـسـیار گفـتـم ناسـزا
ویــــل لــــکــــل هــــمــــزه بــــهــــر زبـــــان بـــــد بـــــودهـمــاز را لــمــاز را جــز چــاشــنـی نــبــود دوا
کـی آن دهـان مـردم اســت ســوراخ مـار و کــژدم اســتکـهـگـل در آن سـوراخ زن کـزدم مـنـه بـر اقـربـا
در عــشــق تـــرک کــام کــن تـــرک حـــبـــوب و دام کــنمر سـنگ را زر نام کن شـکـر لقـب نه بـر جـفـا
آن خــواجــه را در کــوی مــا در گــل فــرورفــتــســت پـــابــا تـو بـگـویـم حـال او بـرخـوان اذا جـاء الـقـضـا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج