هر کـه یک شـکـر از آن پـسـتـه دهان بـسـتـانداز لـبــش کـام دل وقــوت روان بــســتــانـدزآن شهیدان که بشمشیر غمش کشته شدندمـلـک الـموت نیارسـت کـه جـان…
| هر کـه یک شـکـر از آن پـسـتـه دهان بـسـتـاند | از لـبــش کـام دل وقــوت روان بــســتــانـد |
| زآن شهیدان که بشمشیر غمش کشته شدند | مـلـک الـموت نیارسـت کـه جـان بـسـتـاند |
| هر کـجـا پـسـتـه تـنگـش شـکـر افـشـانی کـرد | بـنـده چـون دسـت نـدارد بـدهان بـسـتـاند |
| دسـت لـطـفـش بـدهدهر چـه بـخـواهی لیکـن | چـشم مستـش دل صاحـبـنظران بـستـاند |
| چــشـم او صـیـد دل خــلـق بــتــنـهـا مـی کـرد | بــاش تــا غـمـزه او تـیـروکـمـان بــسـتـانـد |
| چــون درآیــد بـــچــمــن بـــارگــه بـــســتــان را | از گــل و نـارون آن ســرو روان بــســتــانـد |
| از همـه خـلـق (سـخـن) بـاز سـتـد عـاشـق تـو | طوطی ای دوست شکر ازمگسان بستاند |
| گـر زدسـت تـو خـوردگـوشـت بـیـابـدچـون شـیر | گربـه آن پـنجـه که نان را ز سگان بـستـاند |
| زآسـتــیـنـی کـه نـدارد چــو بــخـواهـد عـاشـق | دسـت بـیرون کـندو هر دو جـهان بـسـتـاند |
| بــر سـر خـوانـش صـد کـاسـه گـدایـی بــخـورد | تـا یکـی لـقـمـه تـوانـگـر ز مـیان بـسـتـانـد |
| دوسـت چـون سـر خـود انـدر دل عـشـاق نـهاد | هر کـرا قـوت نـطـق اسـت زبـان بـسـتـانـد |
| مـن چـو سـربـاز کـشـم اسـب سـخـن را در دم | فـکـر هـرجـائیم از دسـت عـنـان بـسـتـانـد |
| سـیف فـرغـانـی رو بـر خـط او نـه سـر خـویـش | تــا ز دسـت اجــلـت خـط امـان بــسـتــانـد |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
