تـرکـیسـت یارمـن کـه نداند کـس از گـلـشاو تـنـد خـو و بــنـده نـه مـرد تــحـمـلـشپسته دهان که در سخن و خنده می شودزآن پسته پر شکر طبق روی چون گلشپــای…
| تـرکـیسـت یارمـن کـه نداند کـس از گـلـش | او تـنـد خـو و بــنـده نـه مـرد تــحـمـلـش |
| پسته دهان که در سخن و خنده می شود | زآن پسته پر شکر طبق روی چون گلش |
| پــایـان زلـف جـعـد پــریـشـان سـرش نـدیـد | چـندانک دور کـرد دل اندر تـسـلـسـلـش |
| بــی او زنـدگـانـی چــون سـیـر گـشـتــه ام | ز آن جـان خطاب می کنم اندر تـرسلش |
| چــنــدیـن هــزار تــرک تــتــاری نــغــولــه را | گـیسـو بـریده بـینی از آشـوب کـاکـلـش |
| آهـوی جـان بــنـده چـراگـاه خـویـش یـافـت | بـر برگ گل چو مشک بیفشاند سنبلش |
| دیـوانــه ای شــود کــه نـیـایـد بــهـوش بــاز | هر عـاقلی که دید بـمسـتـی شـمایلش |
| هر صـورتـی کـه نقـش کـنـد در ضـمـیر مـن | انـدیـشـه بــر خـطـا بـود انـدر تـخـیـلـش |
| او زیور عـروس جـمـال خـودسـت و نـیسـت | بــهـر مـزیـد حـسـن بــزیـور تــجــمـلـش |
| اوشــاه بــیـت نـظــم جــهـانـســت زیـنـهـار | جـز مـهـر و مـه ردیف مـکـن در تـغـزلـش |
| آنکس که اسـب در پـی این شـهسـوار راند | رخـتـش بآب رفـت خـر افـتـاد بــر پــلـش |
| جـان بـر دو عشـوه داد وهمه سـاله آن بـود | بــا او تــقـرب مـن و بــا مـن تــفـضــلـش |
| بـا گـلـسـتـان چـهـره او فـارغـسـت سـیـف | از بـوستـان و حسن گل و بـانگ بـلبـلش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
