فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 4 خرداد 1403

شماره ٢١٥: چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش

چــنـان ز دل گــذرد صــاف تــیـر مــژگــانـشکـه گـردســرمـه نـریـزد ز طــرف دامـانـشبـه نشتـر مژه خـون می گشایداز رگ سنگز بـس که تشنه خون است چشم فنان…

چــنـان ز دل گــذرد صــاف تــیـر مــژگــانـشکـه گـردســرمـه نـریـزد ز طــرف دامـانـش
بـه نشتـر مژه خـون می گشایداز رگ سنگز بـس که تشنه خون است چشم فنانش
نـهفـتـه اسـت درین رشـتـه عـقـد گـوهرهـامشو بـه چـین جـبـین ناامید ازاحـسـانش
دگــر بــه رشــتــه تــدبــیــر بــرنــمــی آیــدنـگـاه هـرکــه فــتــد بــر چــه زنـخــدانـش
چو شانه هر دل چاکی کف نیاز شده استفتـد بـه دسـت که تـا زلف عـنبـرافشـانش
سـرش زگـوی سـبــکـتــر ز تــن جــدا گـرددفـتـاد دیده هر کس بـه دسـت و چـوگانش
بـه آب تـیـغ کـنـد سـبــز، خـط مـشـکـیـن رازبـس که تـشـنه خـضـرسـت آب حـیوانش
بــه زور چـهـره خـود را شـکـفـتــه مـی دارمچو پسته ای که کند زخم سنگ خندانش
چــهـار فــصــل بــهـارســت عــنـدلـیـبــی راکـه زیـر بــال و پـر خـود بــودگـلـسـتـانـش
بــه راه عـشــق قـدم راشــمـرده نـه صـائبکـه هـسـت از آبـلـه پـادیـده ور بـیـابـانـش
جــواب آن غــزل حــافـظ اســت ایـن صــائبکـه جـان زنـده دلـان سـوخـت دربـیابـانش

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج