زهی ز خـنده شـیرینـت شـرمـسـار شـکـرمـدام پـسـتـه تـنگ تـراسـت بـار شـکـرفـدای پـاسـخ تـلـخ تـو یک جـهـان شـیـرینغـلام پـسـتـه تـنگ تـو صـد هزار شـکـر…
| زهی ز خـنده شـیرینـت شـرمـسـار شـکـر | مـدام پـسـتـه تـنگ تـراسـت بـار شـکـر |
| فـدای پـاسـخ تـلـخ تـو یک جـهـان شـیـرین | غـلام پـسـتـه تـنگ تـو صـد هزار شـکـر |
| چـو تـنگ دسـتـی دیدی و تـلخ عیشی من | بـبـوسـه بـر من مسـکین فراخ دار شکر |
| هـزار شــور بــرآیـد ز عـاشــقـان زیـن پــس | که گرد لعـل تـو شـد بـا نبـات یار شـکـر |
| بـغـمـزه دل شـکـن و از جـهـان بــرآر نـفـیـر | بـخـنده در سـخـن آ وز دهان بـبـار شکر |
| مــدام خــنـده شــیـریـن تــو هـمــی کــارد | بـگـرد پـسـتـه تـنـگـت نـبــات وار شـکـر |
| میان این همه خوبان بجز تو کس را نیست | گهر نمای عـقـیق و سـخـن گزار شـکـر |
| لـب و دهـان تــو در چــشـمـم آمـد و دیـدم | بـگـرد پـسـتـه چـون آتـش آبــدار شـکـر |
| بـوصل همچـو تـو شـیرین چـه بـاشـد ار آید | مـرا چـو خـسـرو پــرویـز در کـنـار شـکـر |
| بــرای بــوســه مـگـس وار گـر کــنـم ابــرام | تو خوش بخسب بناز و بمن سپار شکر |
| بـهای شـعر رهی بـوسـه ییسـت از لب تـو | تـو شاد بـاش بـشیرین بـمن گذار شکر |
| دهـان خـود بـشـکـر چـون مـگـس بـیـالـایم | که چـون لبـت نکند در مذاق کـار شـکـر |
| کـسـی کـه نـزد تـو این نظـم بـر زبـان رانـد | تـو دسـت سوی دهانش بـرو بـیار شکر |
| زمــانــه زاد بــایــام چــون تــو شــیــریـنــی | بـــروزگــار زنــی کـــرد روزگــار شـــکـــر |
| چـو قند از آنی شـیرین که سـیف فـرغـانی | بـشـعـر بـر سـر تـو می کند نثـار شـکـر |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
