ای قـــبـــه گـــردنـــده بـــی روزن خـــضـــرابـــا قــامــت فــرتـــوتــی و بـــا قــوت بـــرنــافـرزنـد تــوایـم ای فـلـک، ای مـادر بــدمـهـرای ماد…
| ای قـــبـــه گـــردنـــده بـــی روزن خـــضـــرا | بـــا قــامــت فــرتـــوتــی و بـــا قــوت بـــرنــا |
| فـرزنـد تــوایـم ای فـلـک، ای مـادر بــدمـهـر | ای مادر ما چـونکه همی کین کـشـی از ما؟ |
| فرزند تـو این تـیره تـن خـامش خاکی است | پـاکـیـزه خـرد نـیـسـت نـه ایـن جـوهـر گـویـا |
| تـن خـانـه این گـوهـر والـای شـریـف اسـت | تـــو مــادر ایــن خـــانــه ایــن گـــوهــر والـــا |
| چـون کـار خـود امـروز در این خـانـه بـسـازم | مـفـرد بــروم، خــانـه ســپــارم بــه تــو فـردا |
| زنــدان تــو آمــد پــســرا ایـن تــن و، زنــدان | زیـبــا نـشـود گـرچـه بــپـوشـیـش بــه دیـبــا |
| دیبـای سخن پوش به جان بر، که تو را جان | هــرگــز نــشــود ای پــســر از دیــبـــا زیــبــا |
| این بـنـد نـبـینـی کـه خـداونـد نـهاده اسـت | بــر مـا کـه نـبــیـنـدش مـگـر خــاطــر بــیـنـا؟ |
| در بـــنــد مـــدارا کـــن و دربـــنــد مــیــان را | در بــنـد مـکــن خــیـره طــلــب مـلـکــت دارا |
| گــر تــو بــه مــدارا کــنـی آهـنـگ بــیـابــی | بــهـتــر بــســی از مـلــکــت دارا بــه مــدارا |
| بـه شـکـیب ازیرا کـه هـمـی دسـت نـیـابـد | بــر آرزوی خــویـش مــگــر مــرد شــکــیــبــا |
| ورت آرزوی لــذت حـــســـی بـــشــتـــابـــد | پـــیــش آر ز فـــرقــان ســـخـــن آدم و حـــوا |
| آزار مــگــیــر از کــس و بــر خــیـره مــیــازار | کــس را مــگــر از روی مــکــافــات مــســاوا |
| پـر کـینه مـبـاش از همـگـان دایم چـون خـار | نـه نـیـز بـه یـکـبــاره زبــون بــاش چـو خـرمـا |
| کـز گند فـتـاده اسـت بـه چـاه اندر سـرگین | وز بــوی چــنـان سـوخـتــه شـد عـود مـطـرا |
| بـا هر کـس مـنشـین و مـبـر از همـگـان نیز | بــر راه خـرد رو، نـه مـگـس بــاش نـه عـنـقـا |
| چــون یـار مــوافــق نــبــود تــنــهــا بــهــتــر | تــنـهـا بــه صــد بــار چــو بــا نـادان هـمــتــا |
| خـورشید که تـنهاست ازان نیست بـرو ننگ | بــهـتــر ز ثــریـاسـت کـه هـفـت اسـت ثـریـا |
| از بـیشـی و کـمـی جـهـان تـنـگ مـکـن دل | بــا دهــر مــدارا کــن و بــا خــلــق مــواســا |
| احــوال جــهــان گــذرنــده گــذرنــده اســت | ســـرمــا ز پـــس گــرمــا ســـرا پـــس ضــرا |
| نـاجـسـتـه بـه آن چـیـز کـه او بـا تـو نـمـانـد | بـشـنو سـخـن خـوب و مـکـن کـار بـه صـفـرا |
| در خاک چه زر ماند و چه سنگ و، تو را گور | چــه زیـر کـریـجــی و چــه در خــانـه خــضـرا |
| بــا آنـکــه بــرآورد بــه صــنـعــا در غــمــدان | بـنگر که نمانده اسـت نه غمدان و نه صـنعـا |
| دیوی اسـت جـهان صعب و فریبـنده مر او را | هشـیار و خـردمـند نـجـسـتـه اسـت همـانـا |
| گـر هـیـچ خـرد داری و هـشـیـاری و بــیـدار | چــون مــســت مــرو بــر اثــر او بــه تــمــنــا |
| آبـی است جـهان تـیره و بـس ژرف، بـدو در | زنــهـار کــه تــیـره نــکــنــی جــان مــصــفــا |
| جـانت بـه سـخـن پـاک شود زانکه خـردمند | از راه ســخــن بـــر شــود از چــاه بــه جــوزا |
| فـخـرت بـه سـخـن بـایـد ازیـرا کـه بـدو کـرد | فـخـر آنـکـه نـمـانـد از پــس او نـاقـه عـضـبــا |
| زنـده بــه سـخـن بــایـد گـشـتــنـت ازیـراک | مـرده بـه سـخـن زنده همـی کـرد مـسـیحـا |
| پـیدا بـه سخـن بـاید ماندن که نمانده است | در عــالـم کــس بــی ســخــن پــیـدا، پــیـدا |
| آن بـه کـه نگـوئی چـو نـدانی سـخـن ایراک | نـاگـفـتــه سـخـن بــه بــود از گـفـتــه رسـوا |
| چـون تـیر سـخـن راسـت کـن آنگاه بـگویش | بــیـهـوده مــگــو، چــوب مــپــرتــاب ز پــهـنـا |
| نیکو بـه سـخـن شـو نه بـدین صورت ازیراک | والـا بــه ســخــن گــردد مـردم نـه بــه بــالـا |
| بــادام بـه از بـیـد و سـپـیـدار بـه بــار اسـت | هـــرچـــنـــد فـــزون کـــرد ســـپـــیــدار درازا |
| بــیـدار چـو شـیـداسـت بــه دیـدار، ولـیـکـن | پــیــدا بــه ســخــن گــردد بــیــدار ز شــیـدا |
| دریای سخـن ها سخـن خوب خـدای است | پـــر گــوهــر بـــا قـــیــمــت و پـــر لؤلؤ لــالــا |
| شـور اسـت چـو دریا بـه مثـل صـورت تـنزیل | تـــاویــل چــو لؤلؤســت ســوی مــردم دانــا |
| انــدر بــن دریـاســت هــمــه گــوهــر و لؤلؤ | غـواص طـلـب کـن، چــه دوی بــر لـب دریـا؟ |
| انـدر بــن شـوراب ز بـهـر چـه نـهـاده اسـت | چـــنــدیــن گـــهــر و لؤلــوء، دارنــده دنــیــا؟ |
| از بـهـر پـیـمـبـر کـه بـدیـن صـنـع ورا گـفـت: | «تــاویـل بــه دانـا ده و تــنـزیـل بــه غـوغــا» |
| غواص تـو را جـز گل و شـورابـه نداده اسـت | زیـرا کـه نـدیـده اسـت ز تــو جــز کـه مـعـادا |
| مـعـنـی طـلـب از ظـاهـر تــنـزیـل چـو مـردم | خـرسـنـد مـشـو هـمـچـو خـر از قـول بــه آوا |
| قـنـدیـل فـروزی بـه شـب قـدر بـه مـسـجـد | مسجد شده چون روز و دلت چون شب یلدا |
| قــنــدیـل مــیـفــروز بــیـامــوز کــه قــنـدیـل | بــیـرون نـبــرد از دل بــر جــهـل تــو ظــلــمـا |
| در زهـد نـه ای بــیـنـا لـیـکـن بــه طــمـع در | بــرخــوانـی در چــاه بــه شــب خــط مـعـمـا |
| گــر مــار نــه ای دایــم از بـــهــر چــرایــنــد | مؤمـن ز تـو نـاایـمـن و تــرسـان ز تـو تــرسـا |
| مــخــرام و مـشــو خــرم از اقــبــال زمــانـه | زیـرا کــه نـشــد وقــف تــو ایـن کــره غــبــرا |
| آسـیـمـه بــسـی کـرد فـلـک بـی خـردان را | و آشـفـتـه بــسـی گـشـت بــدو کـار مـهـیـا |
| دارا که هزاران خدم و خیل و حـشم داشت | بـگذاشـت همه پـاک و بـشـد خـود تـن تـنها |
| بــازی اسـت ربــایـنـده زمـانـه کـه نـیـابــنـد | زو خــلـق رهـا هـیـچ نـه مـولـی و نـه مـولــا |
| روزی اسـت از آن پـس کـه در آن روز نـیـابـد | خـلـق از حـکـم عـدل نـه مـلـجـا و نه مـنـجـا |
| آن روز بــیـابــنـد هـمــه خــلــق مــکــافــات | هـم ظـالـم و هـم عـادل بــی هـیـچ مـحـابــا |
| آن روز در آن هـول و فـزع بــر سـر آن جـمـع | پــیـش شــهــدا دســت مــن و دامــن زهـرا |
| تــا داد مــن از دشــمــن اولــاد پـــیــمــبـــر | بـــدهــد بـــه تـــمــام ایــزد دادار تـــعـــالــی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
