فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 28 تیر 1403

شماره ١

ای قـــبـــه گـــردنـــده بـــی روزن خـــضـــرابـــا قــامــت فــرتـــوتــی و بـــا قــوت بـــرنــافـرزنـد تــوایـم ای فـلـک، ای مـادر بــدمـهـرای ماد…

ای قـــبـــه گـــردنـــده بـــی روزن خـــضـــرابـــا قــامــت فــرتـــوتــی و بـــا قــوت بـــرنــا
فـرزنـد تــوایـم ای فـلـک، ای مـادر بــدمـهـرای مادر ما چـونکه همی کین کـشـی از ما؟
فرزند تـو این تـیره تـن خـامش خاکی استپـاکـیـزه خـرد نـیـسـت نـه ایـن جـوهـر گـویـا
تـن خـانـه این گـوهـر والـای شـریـف اسـتتـــو مــادر ایــن خـــانــه ایــن گـــوهــر والـــا
چـون کـار خـود امـروز در این خـانـه بـسـازممـفـرد بــروم، خــانـه ســپــارم بــه تــو فـردا
زنــدان تــو آمــد پــســرا ایـن تــن و، زنــدانزیـبــا نـشـود گـرچـه بــپـوشـیـش بــه دیـبــا
دیبـای سخن پوش به جان بر، که تو را جانهــرگــز نــشــود ای پــســر از دیــبـــا زیــبــا
این بـنـد نـبـینـی کـه خـداونـد نـهاده اسـتبــر مـا کـه نـبــیـنـدش مـگـر خــاطــر بــیـنـا؟
در بـــنــد مـــدارا کـــن و دربـــنــد مــیــان رادر بــنـد مـکــن خــیـره طــلــب مـلـکــت دارا
گــر تــو بــه مــدارا کــنـی آهـنـگ بــیـابــیبــهـتــر بــســی از مـلــکــت دارا بــه مــدارا
بـه شـکـیب ازیرا کـه هـمـی دسـت نـیـابـدبــر آرزوی خــویـش مــگــر مــرد شــکــیــبــا
ورت آرزوی لــذت حـــســـی بـــشــتـــابـــدپـــیــش آر ز فـــرقــان ســـخـــن آدم و حـــوا
آزار مــگــیــر از کــس و بــر خــیـره مــیــازارکــس را مــگــر از روی مــکــافــات مــســاوا
پـر کـینه مـبـاش از همـگـان دایم چـون خـارنـه نـیـز بـه یـکـبــاره زبــون بــاش چـو خـرمـا
کـز گند فـتـاده اسـت بـه چـاه اندر سـرگینوز بــوی چــنـان سـوخـتــه شـد عـود مـطـرا
بـا هر کـس مـنشـین و مـبـر از همـگـان نیزبــر راه خـرد رو، نـه مـگـس بــاش نـه عـنـقـا
چــون یـار مــوافــق نــبــود تــنــهــا بــهــتــرتــنـهـا بــه صــد بــار چــو بــا نـادان هـمــتــا
خـورشید که تـنهاست ازان نیست بـرو ننگبــهـتــر ز ثــریـاسـت کـه هـفـت اسـت ثـریـا
از بـیشـی و کـمـی جـهـان تـنـگ مـکـن دلبــا دهــر مــدارا کــن و بــا خــلــق مــواســا
احــوال جــهــان گــذرنــده گــذرنــده اســتســـرمــا ز پـــس گــرمــا ســـرا پـــس ضــرا
نـاجـسـتـه بـه آن چـیـز کـه او بـا تـو نـمـانـدبـشـنو سـخـن خـوب و مـکـن کـار بـه صـفـرا
در خاک چه زر ماند و چه سنگ و، تو را گورچــه زیـر کـریـجــی و چــه در خــانـه خــضـرا
بــا آنـکــه بــرآورد بــه صــنـعــا در غــمــدانبـنگر که نمانده اسـت نه غمدان و نه صـنعـا
دیوی اسـت جـهان صعب و فریبـنده مر او راهشـیار و خـردمـند نـجـسـتـه اسـت همـانـا
گـر هـیـچ خـرد داری و هـشـیـاری و بــیـدارچــون مــســت مــرو بــر اثــر او بــه تــمــنــا
آبـی است جـهان تـیره و بـس ژرف، بـدو درزنــهـار کــه تــیـره نــکــنــی جــان مــصــفــا
جـانت بـه سـخـن پـاک شود زانکه خـردمنداز راه ســخــن بـــر شــود از چــاه بــه جــوزا
فـخـرت بـه سـخـن بـایـد ازیـرا کـه بـدو کـردفـخـر آنـکـه نـمـانـد از پــس او نـاقـه عـضـبــا
زنـده بــه سـخـن بــایـد گـشـتــنـت ازیـراکمـرده بـه سـخـن زنده همـی کـرد مـسـیحـا
پـیدا بـه سخـن بـاید ماندن که نمانده استدر عــالـم کــس بــی ســخــن پــیـدا، پــیـدا
آن بـه کـه نگـوئی چـو نـدانی سـخـن ایراکنـاگـفـتــه سـخـن بــه بــود از گـفـتــه رسـوا
چـون تـیر سـخـن راسـت کـن آنگاه بـگویشبــیـهـوده مــگــو، چــوب مــپــرتــاب ز پــهـنـا
نیکو بـه سـخـن شـو نه بـدین صورت ازیراکوالـا بــه ســخــن گــردد مـردم نـه بــه بــالـا
بــادام بـه از بـیـد و سـپـیـدار بـه بــار اسـتهـــرچـــنـــد فـــزون کـــرد ســـپـــیــدار درازا
بــیـدار چـو شـیـداسـت بــه دیـدار، ولـیـکـنپــیــدا بــه ســخــن گــردد بــیــدار ز شــیـدا
دریای سخـن ها سخـن خوب خـدای استپـــر گــوهــر بـــا قـــیــمــت و پـــر لؤلؤ لــالــا
شـور اسـت چـو دریا بـه مثـل صـورت تـنزیلتـــاویــل چــو لؤلؤســت ســوی مــردم دانــا
انــدر بــن دریـاســت هــمــه گــوهــر و لؤلؤغـواص طـلـب کـن، چــه دوی بــر لـب دریـا؟
انـدر بــن شـوراب ز بـهـر چـه نـهـاده اسـتچـــنــدیــن گـــهــر و لؤلــوء، دارنــده دنــیــا؟
از بـهـر پـیـمـبـر کـه بـدیـن صـنـع ورا گـفـت:«تــاویـل بــه دانـا ده و تــنـزیـل بــه غـوغــا»
غواص تـو را جـز گل و شـورابـه نداده اسـتزیـرا کـه نـدیـده اسـت ز تــو جــز کـه مـعـادا
مـعـنـی طـلـب از ظـاهـر تــنـزیـل چـو مـردمخـرسـنـد مـشـو هـمـچـو خـر از قـول بــه آوا
قـنـدیـل فـروزی بـه شـب قـدر بـه مـسـجـدمسجد شده چون روز و دلت چون شب یلدا
قــنــدیـل مــیـفــروز بــیـامــوز کــه قــنـدیـلبــیـرون نـبــرد از دل بــر جــهـل تــو ظــلــمـا
در زهـد نـه ای بــیـنـا لـیـکـن بــه طــمـع دربــرخــوانـی در چــاه بــه شــب خــط مـعـمـا
گــر مــار نــه ای دایــم از بـــهــر چــرایــنــدمؤمـن ز تـو نـاایـمـن و تــرسـان ز تـو تــرسـا
مــخــرام و مـشــو خــرم از اقــبــال زمــانـهزیـرا کــه نـشــد وقــف تــو ایـن کــره غــبــرا
آسـیـمـه بــسـی کـرد فـلـک بـی خـردان راو آشـفـتـه بــسـی گـشـت بــدو کـار مـهـیـا
دارا که هزاران خدم و خیل و حـشم داشتبـگذاشـت همه پـاک و بـشـد خـود تـن تـنها
بــازی اسـت ربــایـنـده زمـانـه کـه نـیـابــنـدزو خــلـق رهـا هـیـچ نـه مـولـی و نـه مـولــا
روزی اسـت از آن پـس کـه در آن روز نـیـابـدخـلـق از حـکـم عـدل نـه مـلـجـا و نه مـنـجـا
آن روز بــیـابــنـد هـمــه خــلــق مــکــافــاتهـم ظـالـم و هـم عـادل بــی هـیـچ مـحـابــا
آن روز در آن هـول و فـزع بــر سـر آن جـمـعپــیـش شــهــدا دســت مــن و دامــن زهـرا
تــا داد مــن از دشــمــن اولــاد پـــیــمــبـــربـــدهــد بـــه تـــمــام ایــزد دادار تـــعـــالــی

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج