از آن شـکـر کـه تــو در پــسـتـه دهـان داریســزد کــه راتـــبـــه جــان مــن روان داریبـبـوسـه تـربـیـتـم کـن کـه مـن بـریـن درگـهنه آن سـگـم کـه تـو …
| از آن شـکـر کـه تــو در پــسـتـه دهـان داری | ســزد کــه راتـــبـــه جــان مــن روان داری |
| بـبـوسـه تـربـیـتـم کـن کـه مـن بـریـن درگـه | نه آن سـگـم کـه تـو تـیمـار من بـنان داری |
| نــظــر در آیـنــه کــن تــا تــرا شــود روشــن | چـو دیگران که چـه رخـسار دلستـان داری |
| اگـر کـسـی نـدهـد دل بــچــون تــو دلـداری | تـو خویشتـن بـستـانی که دست آن داری |
| جـمـاعـتـی کـه در اوصـاف تـو همـی گـوینـد | کـه قـد سـرو و رخ همچـو گـلسـتـان داری |
| نـظـر در آن گـل رو مـی کـننـد، بـی خـبـرنـد | ز غـنـچـهـا کـه بــر اطـراف بـوسـتـان داری |
| پـیام داد بـمـن عـاشـقـی کـه ای مـسـکـین | که همچو من بسخن رسم عاشقان داری |
| بــروی گــل دگــران خــرمـنـد چــون بــلـبــل | تــو از مـحــبــت او تــا بــکـی فـغـان داری؟ |
| چـو عاشقان همه احـوال خویش عرض کنند | تــو نـیـز قـصـه خــود بــاز گـو، زبــان داری! |
| بـبـوسـه یی چـو رسـیدی از آن دهان زنـهار | مـمـیـر کـز لـب لـعـلـش غـذای جــان داری |
| چو دوست گفت سخن گفت سیف فرغانی | حـدیث یا شـکـرسـت آنـکـه در دهان داری |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
