چـو بـیـنـد روی تـو ای نـازنـین گـلکـنـد بــر تــو هـزاران آفــریـن گـلتو با این حسن اگر در گلشن آیینهد پـیش رخـت رو بـر زمـین گـلاگـر بــلـبــل کـنـد…
| چـو بـیـنـد روی تـو ای نـازنـین گـل | کـنـد بــر تــو هـزاران آفــریـن گـل |
| تو با این حسن اگر در گلشن آیی | نهد پـیش رخـت رو بـر زمـین گـل |
| اگـر بــلـبــل کـنـد ذکـر تــو در بــاغ | ز نامت نقش گیرد چون نگین گل |
| چـو از ذکـر لبـت شـیرین کـند کـام | شـود در حـلق زنبـور انگـبـین گل |
| گـلـی تــو از گـریـبــان تــا بــدامـن | بـهـر جـانـب بـریـز از آسـتـین گـل |
| اگر در خـانه گل خواهی بـهر وقت | بــرو آیـنـه بــرگـیـر و بــبــیـن گـل |
| نـدارد بـاغ جـنـت همـچـو تـو سـرو | نبـاشد شاخ طوبـی را چـنین گل |
| بـرنگ و بـو چو تـو نبـود که چون تو | خـط و خـالـی ندارد عـنبـرین گـل |
| اگـر بـا مـن نـشـینـی عـیـب نـبـود | کـه دایم خـار دارد همنشـین گـل |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
