فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 31 اردیبهشت 1403

شماره ١٦٠: مفروشید کمان و زره و تیغ زنان را

مــفــروشـــیــد کــمــان و زره و تـــیــغ زنــان راکـه سـزا نیسـت سـلح ها بـجـز از تـیغ زنان راچــه کـنـد بــنـده صـورت کـمـر عـشـق خــدا راچـه کند ع…

مــفــروشـــیــد کــمــان و زره و تـــیــغ زنــان راکـه سـزا نیسـت سـلح ها بـجـز از تـیغ زنان را
چــه کـنـد بــنـده صـورت کـمـر عـشـق خــدا راچـه کند عورت مسکین سـپـر و گرز و سنان را
چـو مـیان نـیسـت کـمـر را بـه کـجـا بـنـدد آخـرکه وی از سنگ کشیدن بشکستست میان را
زر و سـیم و در و گوهر نه که سـنگیسـت مزورز پـی سنگ کشیدن چو خری ساختـه جـان را
منشـین بـا دو سـه ابـله که بـمانی ز چـنین رهتــو ز مـردان خـدا جـو صـفـت جـان و جـهـان را
سوی آن چشم نظر کن که بـود مست تـجـلیکـه در آن چـشـم بـیابـی گـهر عـین و عـیان را
تـو در آن سایه بـنه سر که شجـر را کند اخـضرکه بـدان جـاست مجاری همگی امن و امان را
گـذر از خـواب بــرادر بــه شـب تـیـره چـو اخـتـرکـه بـه شـب بـاید جـسـتـن وطـن یار نـهـان را
بـه نظـربـخـش نظـر کـن ز میش بـلبـله تـر کـنسـوی آن دور سـفـر کـن چـه کنی دور زمان را
بـــپـــران تـــیــر نــظــر را بـــه مؤثـــر ده اثـــر راتــبــع تــیـر نـظــر دان تــن مــانـنــد کــمــان را
چـو عـدوایـد تــو گـردد چـو کـرم قـیـد تــو گـرددچـو یـقـین صـیـد تـو گـردد بـدران دام گـمـان را
سوی حق چون بشتابی تو چو خورشید بتابیچو چـنان سود بـیابـی چه کنی سود و زیان را
هـلـه ای تـرش چـو آلـو بـشـنـو بــانـگ تـعـالـواکـه گـشـادسـت بـه دعـوت مه جـاوید دهان را
من از این فاتحه بـستم لب خود بـاقی از او جوکـه درآکـنـد بــه گـوهـر دهـن فـاتـحـه خـوان را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج