فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 4 خرداد 1403

شماره ١٥٢: دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا

دوش آن جــانـان مــا افــتــان و خــیـزان یـک قــبــامـســت آمـد بــا یـکـی جــامـی پــر از صـرف صـفـاجـام می می ریخت ره ره زانک مست مست بـودخاک ره می…

دوش آن جــانـان مــا افــتــان و خــیـزان یـک قــبــامـســت آمـد بــا یـکـی جــامـی پــر از صـرف صـفـا
جـام می می ریخت ره ره زانک مست مست بـودخاک ره می گشت مست و پـیش او می کوفت پـا
صد هزاران یوسف از حسنش چـو من حیران شدهنـالـه مـی کـردنـد کـی پــیـدای پــنـهـان تــا کــجــا
جـان بـه پـیشش در سجود از خاک ره بـد بـیشتـرعــقــل دیـوانـه شــده نــعــره زنــان کــه مــرحــبــا
جـیب ها بـشـکافتـه آن خـویشـتـن داران ز عشـقدل ســبــک مـانـنـد کــاه و روی هـا چــون کـهـربــا
عــالــمــی کــرده خــرابــه از بــرای یــک کــرشــموز خــمـار چــشــم نـرگـس عــالـمـی دیـگــر هـبــا
هوشـیاران سـر فکنده جـمله خـود از بـیم و تـرسپــیـش او صـف هـا کـشـیـده بــی دعـا و بــی ثـنـا
و آنــک مــســتــان خــمــار جــادوی اویــنــد نــیــزچـون ثـنـا گـویـنـد کـز هـسـتـی فـتــادسـتـنـد جـدا
من جـفـاگر بـی وفا جـسـتـم که هم جـامم شـودپـــیــش جــام او بـــدیــدم مــســت افــتـــاده وفــا
ترک و هندو مست و بدمستی همی کردند دوشچــون دو خــصــم خــونـی مـلــحــد دل دوزخ ســزا
گـه بــه پــای هـمـدگـر چـون مـجــرمـان مـعـتــرفمـی فـتــادنـدی بــه زاری جــان سـپــار و تــن فـدا
بــاز دسـت هـمـدگـر بــگـرفـتــه آن هـنـدو و تــرکهـر دو در رو مـی فــتــادنـد پــیـش آن مـه روی مـا
یـک قـدح پــر کـرد شـاه و داد ظـاهـر آن بــه تــرکوز نـهـان بــا یـک قــدح مـی گــفــت هـنـدو را بــیـا
تـرک را تـاجـی بـه سـر کـایـمـان لـقـب دادم تـو رابــر رخ هـنــدو نــهــاده داغ کــایـن کــفــرســت،هـا
آن یـکـی صـوفـی مـقـیـم صـومـعـه پــاکـی شــدهویــن مــقــامــر در خــرابــاتــی نــهــاده رخــت هــا
چـون پــدیـد آمـد ز دور آن فـتــنـه جــان هـای حـورجام در کف سکر در سر روی چون شمس الضحی
تــرس جــان در صـومـعـه افـتــاد زان تــرســاصـنـممــی کــش و زنــار بـــســتــه صــوفــیــان پــارســا
وان مــقــیــمــان خـــرابـــاتـــی از آن دیــوانــه تـــرمی شـکـسـتـند خـم ها و می فـکـندند چـنگ و نا
شور و شر و نفع و ضر و خـوف و امن و جـان و تـنجـمـلـه را سـیـلـاب بــرده مـی کـشـانـد سـوی لـا
نـیـم شــب چــون صـبــح شــد آواز دادنـد مؤذنـانایـهـا الــعــشــاق قــومـوا و اســتــعــدوا لـلــصــلــا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج