بـگـشـای لـب شـیـریـن بـازار شـکـر بـشـکـنبـنـمـای رخ رنـگـیـن نـامـوس قـمـر بـشـکـنچـون چـشم تـرم دیدی لب بـر لب خشکم نهآن شربـت هجـران را تـلخی بـشک…
| بـگـشـای لـب شـیـریـن بـازار شـکـر بـشـکـن | بـنـمـای رخ رنـگـیـن نـامـوس قـمـر بـشـکـن |
| چـون چـشم تـرم دیدی لب بـر لب خشکم نه | آن شربـت هجـران را تـلخی بـشکر بـشکن |
| دنــیـا ز دهــان تــو مــهــر از خــمــشــی دارد | آن طرفه غزل بـرخـوان وآن مهر بـزر بـشـکن |
| گـر کـان بـدخـشـانـرا سـنگـیسـت بـرو رنگـی | تـو حـقـه در بـگشـا سـنگش بـگهر بـشـکن |
| ور نـیـشــکــر مــصــری از قــنــد زنــد لــافــی | تـو خـشـک نبـاتـش را زآن شـکر تـر بـشکن |
| دل گـنـج زرسـت او را در بـسـتـه هـمـی دارم | دست آن تو زر بستان حکم آن تو در بشکن |
| در کـفـه مـیـزانـت کـعـبـه چـه بــود؟ سـنـگـی | ای قبـله جـان زآن دل ناموس حـجـر بـشکن |
| هان ای دل اشکسته گردوست خوهد خود را | از بــهـر رضــای او صــد بــار دگـر بــشــکــن |
| رو بـر سـر کـوی او بـنـشـیـن و بــدسـت خـود | پایی که همی بـردت هر سو بـسفر بشکن |
| چـون سـیـف بـکـوی او بـایـد کـه درسـت آیی | خود عشق ترا گوید کز خود چه قدر بـشکن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
