ای ز عشقت مهر و مه سرگشته در گردون خویشوی بــبــویـت روز و شـب آواره در هـامـون خــویـشدر هـوای عـشــق تــو چــون ذره زآن گـردان شــدمکآفـتــاب حـسـن …
| ای ز عشقت مهر و مه سرگشته در گردون خویش | وی بــبــویـت روز و شـب آواره در هـامـون خــویـش |
| در هـوای عـشــق تــو چــون ذره زآن گـردان شــدم | کآفـتــاب حـسـن تـو مـی تـابــد از گـردون خـویـش |
| در پـس جـلـبــاب شـب هـر صـبـح روشـن رو کـنـی | آفـــتـــاب تـــیـــره ار از مـــاه روزافـــزون خـــویـــش |
| از گـریـبــان افــق پــیـداســت کـز عــشــقـت مـدام | آسـمان دامن کـشـان می گـردد اندر خـون خـویش |
| یـار صـاحــب حـسـن و مـا در دسـت او چــون آیـنـه | چـون بــبـیـنـد آیـنـه شـاهـد بــود مـفـتـون خـویـش |
| تــنـد بــاشـد شـاهـدی کآگـه بــود از حــسـن خـود | صعب باشد عشق چون لیلی شود مجنون خویش |
| عاشـقان را در درون شمع اسـت و شـاهد رو ولیک | چـون تـوان کردن صـفـت از شـاهد بـیچـون خـویش |
| کــفــر بـــاشــد مــرد را بـــیــرون شــدن از انــدرون | گـر هزاران شـمـع و شـاهد بـینـد از بـیرون خـویش |
| نــور گــیــرد دم بــدم هــر ذره از خــورشــیــد خــود | فـیض یابـد بـی گمان هر قطـره از جـیحـون خـویش |
| روی او کآفـاق روشـن زوسـت، هـرشـب مـی کـنـد | چــشـم را خـیـره ز پــرتــوهـای گـونـاگـون خـویـش |
| چـون غـلام عـشـق گشـتـی و شـد آزاد از دو کـون | پـس مـبـارک بـنده یی در خـدمـت مـیمـون خـویش |
| عــاشــق رویـش اگـر مـوزون نـبــاشــد گـو مـبــاش | زآنـکــه نـامــوزون او بــودن بــه از مــوزون خــویـش |
| مــر تــرا فــرعــون او بـــودن بــه از مــوســی خــود | مــر تــرا هــامــان او بــودن بــه از هــارون خــویـش |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
