چـنین که تـو سـمری ای پـسـر بـشیرینیبـدور تـو نکـنـد کـس نـظـر بـشـیرینیشکرفشـان لب تـو دید و شـد بـجـان مایلدلم بسوی تو همچون جگر بشیرینیاگـر ز لـعـل…
| چـنین که تـو سـمری ای پـسـر بـشیرینی | بـدور تـو نکـنـد کـس نـظـر بـشـیرینی |
| شکرفشـان لب تـو دید و شـد بـجـان مایل | دلم بسوی تو همچون جگر بشیرینی |
| اگـر ز لـعـل تـو بـودی نـشـان در اول عـهـد | چـگونه نام گرفـتـی شـکـر بـشـیرینی |
| جـهان بـدور تـو شیرین شود چـو آب از قند | چـرا دهـنـد بــدور تــو زر بــشـیـریـنـی |
| رهی که تـلخی هجـر تـو داشت کام دلش | نداشت رغبـت ازین بیشتر بـشیرینی |
| تــرا کــنــار گــرفــت و در آن مــیـان نـاگــاه | لب تـو دید و فـرو بـرد سـر بـشـیرینی |
| دگـر بــمأمـن اصـلـی خـود چــگـونـه رسـد | هر آن مگس که بـیالود پـر بـشـیرینی |
| ز حسرت تـو چـو شمع از نگین اثـر پـذرفت | چـو دادم از لب لعلت خـبـر بـشیرینی |
| دل مـرا بـتـو از جـمـلـه مـیل بـیشـتـرسـت | که میل طفل بـود بـیشـتـر بـشـیرینی |
| بــپــیـش صــادر و وارد حــکـایـت تــو کـنـم | بـسـنده کرده ام از ماحـضر بـشیرینی |
| ز شـعـر خـود غـزلـی نزد یار بـردم و گـفـت | یکی بـچـشـم رضـا در نگر بـشـیرینی |
| چـو می روی بـسفر شعر بـنده بـا خود بـر | که طبـع میل کند در سـفر بـشـیرینی |
| جواب داد که با این همه شکر که مراست | کـی التـفـات کـنم من دگر بـشـیرینی |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
